Χ. Ντινενής: «Δύσκολο να κυνηγήσω φέτος την εθνική»

Μπορεί το ταλέντο κάθε άλλο παρά να του περισεύει, παρ’όλα αυτά ο Χάρης Ντινενής φαίνεται αποφασισμένος να αφοσιωθεί αυτή τη σεζόν στην σχολή του. Όπως και να έχει ο φοιτητής των ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκης, δεν σκοπεύει να αφήσει στην άκρη το “κουπί”. Πως να κάνει κάτι τέτοιο άλλωστε; Αφού από την πρώτη στιγμή που ήρθε σε επαφή με την κωπηλασία κόλλησε… και πλέον δεν μπορεί να φανταστεί τον εαυτό του μακριά απ’αυτήν.

«Απ’τη πρώτη στιγμή αγάπησα την κωπηλασία»

Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν, ο Έλληνας πρωταθλητής αναφέρει: «Τα πρώτα μου βήματα στο άθλημα τα έκανα στην ηλικία των 12, στις 23 Μαρτίου του 2011. Το θυμάμαι με πολλές λεπτομέριες διότι από τη πρώτη στιγμή που ήρθα σε επαφή με την κωπηλασία, την αγάπησα. Πιο πριν ασχολήθηκα με το καράτε και με το ποδόσφαιρο».

Εν συνεχεία ο αθλητής του Ναυτικού Ομίλου Λήμνου επισημαίνει: «Η χρονιά που πέρασε ήταν κομβική γι’ εμένα, αφού από την κατηγορία των Εφήβων πέρασα σε αυτή των Νέων Ανδρών. Είναι δύσκολη η μετάβαση κυρίως λόγω έλλειψης εμπειρίας, το ότι είσαι μικρότερος και ηλικιακά ανταγωνίζεσαι αθλητές με μεγαλύτερη εμπειρία και προπόνηση».

Ωστόσο ο ταλαντούχος αθλητής δεν παρέλλειψε να αναφερθεί και στον σημαντικό ρόλο που έπαιξε για τον ίδιο η οικογένεια του, στη μέχρι στιγμής πορεία του: «Η συνεισφορά των γονιών μου ήταν πολύ μεγάλη, τόσο υλικά όσο και ψυχολογικά. Κατά μια έννοια ήταν οι χορηγοί μου. Πάντα βρίσκονταν δίπλα μου και με στήριζαν».

«Από την άλλη, σπουδαία ήταν και η συμβολή του προπονητή μου, του κύριου Ι. Λυτσάκη, ο οποίος με βοήθησε πολλές φορές, καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας μου και έκτος και εντός εθνικής ομάδας», τονίζει.

«Πολύ καλός φίλος ο Στεργιάκας»

Όσων αφορά τον συναθλητή στη μεγαλύτερη επιτυχία της καριέρας του, Χρήστο Στεργιάκα (3οι στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων 2017 με διπλό σκιφ), ο Χ. Ντινενής αναφέρει: «Ο Χρήστος είναι ένας εξαιρετικός αθλητής και πολύ καλός μου φίλος. Έχουμε περάσει μαζί δυνατές στιγμές, κακές και καλές. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι όσο καιρό ήμασταν πλήρωμα ευχαριστιόμασταν πάρα πολύ την προπόνηση και είχαμε φοβερή συνεργασία».

Παράλληλα, ο 20χρονος αθλητής αναφέρεται και στη συμμετοχή του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ23 της Σαρασότα, των Η.Π.Α.: «Σχετικά με το παγκόσμιο πιστεύω ότι μια άτυχη στιγμή μου στέρησε μια καλύτερη θέση. Συγκεκριμένα στον επαναληπτικό βγαίνοντας 3ος  δεν μπόρεσα να διεκδικήσω μια θέση στον τελικό Α/Β. Παρόλα αυτά έκανα δυνατές κούρσες τόσο στον ημιτελικό όσο και στον τελικό Γ’ όπου οι χρόνοι μου ήταν καλύτεροι από τον χρόνο των αθλητών του τελικού Α’ (7:08.650 13η θέση, 7:08.920 3η θέση).

«Τρέφω μεγάλη εκτίμηση για τον Π. Μαγδανή»

Μεταξύ των άλλων, ο παγκόσμιος πρωταθλητής του Τράκαϊ, της Λιθουανίας, πλέκει το εγκώμιο και του ολυμπιονίκη του ομίλου του Παναγιώτη Μαγδανή: «Με τον Παναγιώτη είμαστε πολύ καλοί φίλοι και τον εκτιμώ και σαν άνθρωπο αλλά και σαν αθλητή. Όποτε βρεθούμε στη Λήμνο κάνουμε καλή παρέα».

Σχετικά με το τι σκοπεύει να κάνει τη νέα σεζόν, ο κωπηλάτης του Ν.Ο.Λ. αναφέρει: «Θέλω και αυτή τη χρονιά να συνεχίσω να κάνω προπόνηση. Όμως δεν σκοπεύω προς το παρόν να ξανακυνηγήσω μια θέση στην εθνική. Αυτό διότι θέλω να βρω παραπάνω χρόνο για να παρακολουθήσω την σχολή μου. Σπουδάζω στο Τμήμα Επιστήμης και Φυσικής Αγωγής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης».

Όπως στα περισσότερα παιδιά έτσι και για εμένα, η πρώτη επαφή με τον αθλητισμό ήταν το ποδόσφαιρο. Μπάλα με τα παιδιά της γειτονιάς, αθλητική εφημερίδα ή ένα στοιχηματικό κουπόνι στο χέρι.
Τα χρόνια πέρασαν και εν τέλει κατάφερα να κάνω επάγγελμα το παιδικό μου όνειρο. Καθοριστικό ήταν για εμένα το πέρασμα μου από τις εφημερίδες της πόλης μου, του Βόλου (Θεσσαλία, Ταχυδρόμο), στις οποίες μου ανατέθηκαν αρκετά θέματα ερασιτεχνικών αθλημάτων. Κάπως έτσι κατάφερα να βγάλω τις "παρωπίδες" και να διαπιστώσω ότι υπάρχουν πολλοί σπουδαίοι αθλητές, οι οποίοι ζουν στην αφάνεια, λόγω ελάχιστης έως και μηδαμινής προβολής του αθλήματος τους. Έχοντας γράψει αρκετά κωπηλατικά θέματα, ενθουσιάστηκα με το άθλημα αυτό. Στη συνέχεια, αποφάσισα να το δοκιμάσω και εγώ (ερασιτεχνικά βέβαια) και διαπίστωσα τη μαγεία που νιώθει ο κάθε αθλητής όταν πιάνει κουπί στα χέρια του.
Κάπως έτσι, ο αδαής δημοσιογράφος έμαθε ότι οι κωπηλάτες δεν τραβούν κουπί πάνω σε κανό. Στην πορεία αγάπησε αυτό το υπέροχο άθλημα. Πλέον προσπαθεί μέσω του rowit να του δώσει την σημασία που αξίζει.