Σεβαστή- Ηλέκτρα Λάϊλ: «Στον ΚΟΕ είμαστε μια μεγάλη οικογένεια»

Μπορεί να πλανάται ένα κλίμα αβεβαιότητας για το τι επιφυλάσσει η επόμενη μέρα στον ΚΟΕ, παρ’ όλα αυτά, η Σεβαστή- Ηλέκτρα Λάϊλ δεν το βάζει με τίποτα κάτω. Με απαράμιλλη αγάπη και θέληση για προσφορά “στην οικογένεια του ΚΟΕ” όπως η ίδια τον αποκαλεί, συνεχίζει γι’ ακόμη μια χρονιά να προσφέρει τα μέγιστα μέσω της θέσης της προέδρου. Πώς να μην νιώθει τον όμιλο αυτό οικογένεια της άλλωστε; Εξάλλου, βρίσκεται σε αυτόν από το 1999, ως αθλήτρια τότε.

Σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, η πρόεδρος του Κωπηλατικού Ομίλου Ελλάδος, κάνει λόγο τόσο για τις επιτυχίες των αθλητριών της, όσο και για τον άθλο ο οποίος χρειάστηκε ώστε να πραγματοποιηθούν. Μεταξύ των άλλων, αναφέρεται στη νοοτροπία η οποία διακατέχει το χώρο της κωπηλασίας, αλλά και το πως την επηρεάζει.

 

 

«Για το άθλημα της καρδιάς μας»           

Όπως η ίδια τονίζει για το κωπηλατικό σωματείο, το οποίο στεγάζεται επί 27 έτη στο ΕΑΚΝ Αγίου Κοσμά: «Όλοι στον όμιλο προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας εθελοντικά. Όλα τα κάνουμε για το μεράκι μας προς το άθλημα της καρδιάς μας».

Κάνοντας μια αναδρομή στο ιστορικό του συλλόγου, η κα Λάϊλ επισημαίνει: «Ο ΚΟΕ ιδρύθηκε το 1984 από τον Δημήτριο Σακκά, ο οποίος πιο πριν ήταν πρόεδρος του ΝΑΣ. Στην αρχή βρισκόταν στον Πειραιά. Όμως, λόγω κάποιων προβλημάτων στις εγκαταστάσεις του, τo 1992 μεταφέρθηκε μέσω βοήθειας από την ομοσπονδία, στο ολυμπιακό Κέντρο Ιστιοπλοΐας του ΕΑΚΝ Αγίου Κοσμά. Σε εκείνο το σημείο είχε ξεκινήσει να φτιάχνει η χούντα ένα κωπηλατοδρόμιο, το οποίο εν τέλει δεν πραγματοποιήθηκε. Όλοι οι παλιοί κωπηλάτες το γνωρίζουν ως το “σημείο 0”. Εκείνες οι εγκαταστάσεις παραχωρήθηκαν από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού στην ΕΚΟΦΝΣ, και εκείνη με τη σειρά της το μοίρασε σε εμάς, τον ΕΝΟΑ και τη Γυμναστική Ακαδημία».

«Λίγο έλλειψε να διαλυθεί ο όμιλος»

«Ενώ πλησίαζαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας του 2004, ο χώρος αυτός αναγκαστικά έπρεπε να παραδοθεί. Αν και ο Σακκάς είχε αντιρρήσεις, εν τέλει αναγκάστηκε κι αυτός να εγκαταλείψει το κτήριο. Επομένως, φύγαμε και μεταφερθήκαμε προσωρινά σε ένα γυμναστήριο ενόργανης, το οποίο επίσης βρισκόταν στις εγκαταστάσεις του ΕΑΚΝ Αγίου Κοσμά. Εκείνη τη περίοδο αποχώρησαν πολλά παιδιά  και γι’ αυτό το λόγο, ο Σακκάς αναγκάστηκε να απολύσει την προπονήτρια του ΚΟΕ, τη Μάρθα Παλαιοπάνου. Με άλλα λόγια, με την επικρατούσα κατάσταση λίγο έλλειψε να διαλυθεί ο όμιλος. Τέλος, το 2002 μεταφερθήκαμε στο χώρο στον οποίο βρισκόμαστε μέχρι και σήμερα, στο κολυμβητήριο του Αγίου Κοσμά», καταλήγει.

Όσον αφορά την οικονομική κατάσταση την οποία βιώνει ο ναυτικός όμιλος, η Σεβαστή Λάϊλ τονίζει: «Τα μοναδικά μας έσοδα είναι οι συνδρομές που δίνουν τα παιδιά, οι οποίες πηγαίνουν για τα υλικά. Αυτά τα χρήματα δυστυχώς δεν επαρκούν. Τα πάντα σε εμάς, όπως προανέφερα γίνονται εθελοντικά. Ο χώρος στον οποίο δραστηριοποιούμαστε είναι μικρός και ο εξοπλισμός μας παλιός. Είναι δύσκολο να βρούμε χορηγούς ώστε να μπορέσουμε να τον ανανεώσουμε. Δεν βρίσκουμε διότι βρισκόμαστε σε μια ρευστή κατάσταση. Δεν ξέρουμε αν μας περιλαμβάνει το έργο της ανοικοδόμησης του Ελληνικού. Δεν έχουμε πληροφόρηση από πουθενά. Συνεπώς, έχουμε μια ανησυχία για το τι θα γίνει στο μέλλον. Αυτό οφείλεται και στο γεγονός ότι δεχόμαστε πιέσεις», και προσθέτει: «Ευτυχώς, η Αστική μη κερδοσκοπική εταιρία Πολιτιστικού και Κοινωφελούς Έργου ”ΑΙΓΕΑΣ”, διαχειριστής της οποίας είναι ο κύριος Αθανάσιος Μαρτίνος μας βοήθησε. Μας πρόσφερε το ποσό των 10.100 ευρώ, μέσω του οποίου αγοράστηκε ένα σκιφ. Έχει ήδη παραγγελθεί και κατασκευάζεται».

 

“Οι φερέλπιδες αθλήτριες Κατερίνα Βούρου και Μαργαρίτα Γαβιώτη

 

«Τα κορίτσια δίνουν μονίμως το 100% στη προπόνηση»

Παράλληλα, η Σεβ. Λάϊλ πλέκει το εγκώμιο των τριών πιο αναγνωρίσιμων αθλητριών του σωματείου: «Σχεδόν κάθε χρόνο παίρνουμε μετάλλιο σε γυναικεία αγωνίσματα, κυρίως στο διπλό σκιφ ή στο διπλό σκιφ ελ. βαρών. Αυτή τη χρονιά καταφέραμε να κατακτήσουμε ένα ασημένιο στις κορασίδες, με τη Κατερίνα Βούρου και τη Μαργαρίτα Γαβιώτη. Μάλιστα, τα πήγαν πολύ καλά και στο πρόσφατο πανελλήνιο αγώνα κλειστής κωπηλασίας. Πήραν ένα χάλκινο μετάλλιο στη σκυτάλη τεσσάρων ατόμων με τη Παυλάτου και τη Ραγκούση. Κατά τη γνώμη μου, αυτές οι δυο κοπέλες έχουν πάρα πολλές προοπτικές. Παρ’ όλες τις δύσκολες συνθήκες τις οποίες βιώνει ο όμιλος δεν σταματούν να προσπαθούν. Μονίμως δίνουν το 100% στη προπόνηση. Η Μαργαρίτα μάλιστα αγωνίστηκε και στις προκρίσεις για το Βαλκανικό της Σερβίας, και τα πήγε πολύ καλά. Έχασε την πρόκριση για λίγο. Πιστεύω αν δεν είχε αγχωθεί θα τα είχε καταφέρει.

 

 

«Βεβαίως, μια αθλήτρια η οποία διαχρονικά φέρνει διακρίσεις στον όμιλο είναι η Νατάσα Παυλάτου. Από το 2005 μέχρι και σήμερα αποτελεί την κορυφαία αθλήτρια μας. Έχει στο ενεργητικό της 7 χάλκινα, 1 ασημένιο και 1 χρυσό», και υπογραμμίζει: «Η Νατάσα νοιάζεται πολύ για τον όμιλο και το άθλημα γενικότερα. Έχει συνεισφέρει τα μέγιστα στον ΚΟΕ, τόσο ως αθλήτρια όσο και ως προπονήτρια. Της αρέσει πολύ να βοηθάει τα παιδιά, ώστε να μάθουν και στη πορεία να αγαπήσουν την κωπηλασία. Δεν είχε ποτέ ως σκοπό της κάποιο προσωπικό όφελος, πάντα είχε ως κινητήρια δύναμη την αγάπη της για το άθλημα».

 

“Η Νατάσα Παυλάτου εν ώρα δράσης, στον 4ο πανελλήνιο αγώνα κλειστής κωπηλασίας

 

Να αναφερθεί ότι, στο κομμάτι της προπόνησης συνεισφέρει όσο περισσότερο μπορεί κι ο Βασίλης Σπύρου.

Συνεχίζοντας τον συλλογισμό της, η κα. Λάιλ διαπιστώνει: «Να σκεφτεί κανείς ότι, έχουμε διακρίσεις, παρ’ όλο που, στις περισσότερες περιπτώσεις αγωνιζόμαστε με δανική βάρκα. Κατά καιρούς, μας έχουν δανείσει σκάφος, ο Όμιλος Ερετών, ο Ναυταθλητικός Περιβαλλοντικός Σύλλογος Πεθελινού “Κερκινίτις”, ο Ναυτικός Όμιλος Πόρου και Τροιζηνίας, καθώς και ο Ναυτικός Αθλητικός Όμιλος Καλαμαριάς Θεσσαλονίκης. Θα ήθελα να τους ευχαριστήσω πολύ για τη βοήθεια τους», συμπληρώνει.

 

 

«Διάβαζα για να γίνομαι εγώ η ίδια καλύτερη»

Σχετικά με τη πρώτη της επαφή με την προπονητική αναφέρει: «Μια μέρα με ρώτησε ο αείμνηστος Δημήτρης Σακκάς αν μπορώ να βοηθήσω τον όμιλο από τη θέση της προπονήτριας. Παρ’ όλο που είχα ήδη φορτωμένο πρόγραμμα λόγω τη δουλειάς μου δέχτηκα. Αρχικά ανέλαβα ως δεύτερη με τον Παναγιώτη Βαλιανάτο να είναι ο πρώτος. Έχω βγάλει τη σχολή προπονητικής της ΓΓΑ, ωστόσο πάντα διάβαζα και κάτι παραπάνω. Διάβαζα για να γίνομαι εγώ η ίδια καλύτερη και να μπορώ να προσφέρω όσα περισσότερο μπορώ στον όμιλο. Φυσικά, το κίνητρο μου ήταν και είναι το να μπορώ να μεταλαμπαδεύσω τις γνώσεις μου στα παιδιά».

Κάπου εδώ να σημειωθεί ότι, η κα. Λάιλ δεν ασχολείται πλέον με την προπονητική, διότι από το 2018 κατέχει τη θέση της προέδρου.

Ακολούθως, σχολιάζει: «Στην αγωνιστική ομάδα αθλούνται 20 παιδιά. Επιπλέον, υπάρχει και τμήμα ενηλίκων το οποίο απαρτίζεται από 15 άτομα. Υπήρξε μια κρίση στον όμιλο, από την άποψη ότι υπήρχαν παιδιά οι οποίοι έφευγαν χωρίς λόγο και αιτία, αλλά ευτυχώς ήρθαν αρκετά άλλα».

 

“Η ομάδα του ΚΟΕ, ενώ ετοιμάζεται γι’ακόμη μια διοργάνωση

 

«Είμαστε μια μεγάλη οικογένεια»

Σε δεύτερο χρόνο, η Σεβ. Λάϊλ αναφέρεται στη φιλοσοφία την οποία ασπάζονται οι ιθύνοντες τον Κωπηλατικό Όμιλο Ελλάδας: «Μας ενδιαφέρει να κάνουν οι αθλητές μας πρωταθλητισμό, παρ’ όλα αυτά δεν είναι αυτός ο κύριος στόχος μας. Σημασία έχει να περνάνε καλά, να γυμνάζονται και να μαθαίνουν να κωπηλατούν. Στο ΚΟΕ είμαστε μια μεγάλη οικογένεια. Επικεντρωνόμαστε στα προβλήματα τα οποία μπορεί να έχει το κάθε παιδί και το βοηθάμε. Πάντα προσπαθούμε να δίνουμε βάση σε όλους τους αθλητές μας, ανεξάρτητα απ’ τις δυνατότητες τους στο κουπί. Όλοι τους είναι ισάξιοι γι’ εμάς. Το βασικό είναι να μπορέσουμε να συμβάλουμε στη σωστή αθλητική τους διαπαιδαγώγηση. Συνεχώς τους δίνουμε κίνητρο ώστε να θέλουν να ασχοληθούν και στη πορεία να αγαπήσουν το άθλημα».

«Υπάρχει έλλειψη αθλητικής κουλτούρας στην Ελλάδα»

Συγχρόνως, η πάλαι ποτέ πρωταθλήτρια της γαλανόλευκης θίγει τα κακώς κείμενα της ελληνικής κωπηλασίας: «Σε γενικές γραμμές, θεωρώ ότι υπάρχει έλλειψη αθλητικής κουλτούρα στην Ελλάδα. Οι περισσότεροι σύλλογοι κυνηγούν τον πρωταθλητισμό, επομένως, τα παιδιά πιέζονται πολύ ώστε να καταφέρουν να διακριθούν. Όσα δεν καταφέρνουν να πιάσουν τα στάνταρ τα οποία έχουν τεθεί από τον όμιλο τους απογοητεύονται, με αποτέλεσμα να αποχωρούν από το άθλημα. Αυτό πιστεύω ότι θα έπρεπε να αλλάξει. Πάνω απ’ όλα έχει σημασία να ασχολούνται τα παιδιά με ένα άθλημα ώστε να γυμνάζονται και να είναι δραστήρια. Επιπλέον, θα έπρεπε να μπουν κάποιοι περιορισμοί, στα πόσα αθλήματα έχει το δικαίωμα να αγωνίζεται ο κάθε κωπηλάτης, στο πανελλήνιο πρωτάθλημα. Όταν οι περισσότεροι έχουν να ανταγωνιστούν αθλητές της εθνικής ομάδας, δηλαδή άτομα τα οποία προπονούνται υπό επαγγελματικές συνθήκες είναι λογικό να έχουν λίγες πιθανότητες να πάρουν ένα μετάλλιο. Επομένως, αυτός είναι ένας ακόμη παράγοντας ο οποίος απομακρύνει τα παιδιά από το άθλημα. Απ’ την άλλη, ίσως μπορεί η ομοσπονδία να συμβάλλει στο να ανοίξουν κι άλλοι σύλλογοι, όπου υπάρχει κατάλληλο νερό», συμπληρώνει.

 

«Ένα ακόμη σημαντικό πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζουμε είναι η έλλειψη προβολής από τα ΜΜΕ. Η κωπηλασία έχει αναρίθμητες διακρίσεις σε διεθνές επίπεδο και δεν ακούγονται καν. Μόνο όταν μεταδίδονται αγώνες στη τηλεόραση υπάρχουν άτομα τα οποία θέλουν να ασχοληθούν με το άθλημα. Θυμάμαι, όταν ξεκίνησα εγώ, ήταν τότε που η Τόνια Σβάιερ είχε λάβει μέρος στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης, το 1992. Είχε γίνει μεγάλος ντόρος εκείνη τη περίοδο, υπήρχε τρομερή διαφήμιση», υπογραμμίζει.

 

 

«Να αναδείξουμε κι άλλους αθλητές»

Κλείνοντας, η Σεβαστή- Ηλέκτρα Λάϊλ αναλύει τους στόχους του ΚΟΕ για τη νέα αγωνιστική σεζόν: «Ελπίζω με τη νέα χρονιά να δοθεί και μια θετική τροπή στο θέμα των εγκαταστάσεων. Ευτυχώς, φέτος έχουμε αρκετά καινούργια παιδιά. Πιστεύω ότι με τη σκληρή δουλειά την οποία κάνουν τα κορίτσια μας, η Νατάσα (Παυλάτου), η Κατερίνα (Βούρου) και η Μαργαρίτα (Γαβιώτη), αλλά και τα αγόρια που έρχονται από την Ανάπτυξη, Γιάννης (Κανέλλος) και Κωνσταντίνος (Γιαννουλόπουλος), θα κατακτήσουν κάποια μετάλλια. Εκτός αυτού, φιλοδοξώ ότι με το ευχάριστο κλίμα, αλλά και την όρεξη για προπόνηση θα αναδείξουμε κι άλλους αθλητές, οι οποίοι θα φέρουν διακρίσεις».

Όπως στα περισσότερα παιδιά έτσι και για εμένα, η πρώτη επαφή με τον αθλητισμό ήταν το ποδόσφαιρο. Μπάλα με τα παιδιά της γειτονιάς, αθλητική εφημερίδα ή ένα στοιχηματικό κουπόνι στο χέρι.
Τα χρόνια πέρασαν και εν τέλει κατάφερα να κάνω επάγγελμα το παιδικό μου όνειρο. Καθοριστικό ήταν για εμένα το πέρασμα μου από τις εφημερίδες της πόλης μου, του Βόλου (Θεσσαλία, Ταχυδρόμο), στις οποίες μου ανατέθηκαν αρκετά θέματα ερασιτεχνικών αθλημάτων. Κάπως έτσι κατάφερα να βγάλω τις "παρωπίδες" και να διαπιστώσω ότι υπάρχουν πολλοί σπουδαίοι αθλητές, οι οποίοι ζουν στην αφάνεια, λόγω ελάχιστης έως και μηδαμινής προβολής του αθλήματος τους. Έχοντας γράψει αρκετά κωπηλατικά θέματα, ενθουσιάστηκα με το άθλημα αυτό. Στη συνέχεια, αποφάσισα να το δοκιμάσω και εγώ (ερασιτεχνικά βέβαια) και διαπίστωσα τη μαγεία που νιώθει ο κάθε αθλητής όταν πιάνει κουπί στα χέρια του.
Κάπως έτσι, ο αδαής δημοσιογράφος έμαθε ότι οι κωπηλάτες δεν τραβούν κουπί πάνω σε κανό. Στην πορεία αγάπησε αυτό το υπέροχο άθλημα. Πλέον προσπαθεί μέσω του rowit να του δώσει την σημασία που αξίζει.