Διακρίνεται παρά τις δυσκολίες ο ΝΟΓ

Με το δέοντα τρόπο έκλεισε η αυλαία του 2019 για το Ναυτικό Όμιλο Γιαννιτσών, καθώς με το πέρας αυτού συμπλήρωσε το 40ο  έτος λειτουργίας του. Μπορεί οι οικονομικές δυσκολίες να ταλανίζουν το μοναδικό ναυτικό σωματείο της Πέλλας, παρ’ όλα αυτά οι ιθύνοντες του δεν το βάζουν με τίποτα κάτω. Μέσω της σωστής συνεργασίας μεταξύ διοίκησης και προπονητικού επιτελείου, ο σύλλογος συνεχίζει να αναδεικνύει πρωταθλητές.

 

“Ο Σπύρος Ασπρογέρακας μαζί με τους διακριθέντες αθλητές του: Ευαγγελία Φράγκου, Αννέτα Αρετάκη και Κώστα Ζηντηρίδη

Τη χρονιά που αφήσαμε πίσω μας, ο ΝΟΓ κατέκτησε την 13η  θέση στον πίνακα των μεταλλίων του πανελληνίου πρωταθλήματος, με 1 χρυσό και 2 χάλκινα. Παράλληλα, αναδείχθηκε 16ος στη συνολική βαθμολογία. Το εντυπωσιακό πλήρωμα των Ευαγγελία Φράγκου και Αννέτα Αρετάκη, κατάφερε να ανέβει και στις δυο φάσεις του πανελληνίου στο βάθρο των νικητριών, στο αγώνισμα του διπλού σκιφ. Στη πρώτη κατέλαβε το χάλκινο μετάλλιο στη κατηγορία των νεανίδων, ενώ στη δεύτερη το χρυσό στην αντίστοιχη των κορασίδων. Επιπροσθέτως, ο Κώστας Ζηντηρίδης κατέκτησε την 3η θέση στο σκιφ ελ. βαρών ανδρών.

Τα κουπιά του ΝΟΓ διέπρεψαν και στο πανελλήνιο σχολικό πρωτάθλημα. Πιο συγκεκριμένα, η Ευαγγελία Φράγκου κατέκτησε το χρυσό στο σκιφ, ενώ η Αννέτα Αρετάκη κατέκτησε την 3η θέση στο διπλό σκιφ, μαζί με τη Δάφνη Μπαλλή.

 

“Ο  έμπειρος τεχνικός μαζί με τις πρωταθλήτριες του ΝΟΓ: Δάφνη Μπαλλή, Ευαγγελία Φράγκου, Αννέτα Αρετάκη

Αποτέλεσμα της σωστής δουλειάς, η οποία γίνεται στον όμιλο των Γιαννιτσών ήταν να διακριθούν ορισμένοι αθλητές του και σε διεθνές επίπεδο.

Ακολούθως, τρεις πρωταθλητές του ΝΟΓ ανοίγουν τα χαρτιά τους. Κάνουν τον απολογισμό της πορείας τους στο άθλημα και εκφράζουν τις απόψεις τους για την επόμενη τους μέρα σε αυτό. Πρόκειται για τους Ευαγγελία Φράγκου, Βασίλη Τσαλικίδη και Κώστα Ζηντηρίδη.

 

“Η φερέλπιδα αθλήτρια κατά την ετοιμασία της γι’ ακόμη μια κούρσα

Φράγκου: «Ήθελα να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό»ν

Αρχικά, η Ευαγγελία Φράγκου κάνει μια αναδρομή στη πρώτη της επαφή με το άθλημα: «Ξεκίνησα να ασχολούμαι με την κωπηλασία πριν από 9 χρόνια. Στο παρελθόν είχα κάνει κολύμβηση για άλλα 5. Μάλλον με τράβηξε ξανά το υδάτινο στοιχείο. Σταμάτησα από το παλιό μου άθλημα, διότι ήθελα να δοκιμάσω  κάτι διαφορετικό, κάτι όχι και τόσο συνηθισμένο».

Άκρως ευχαριστημένη από τη χρονιά που πέρασε, η ταλαντούχα αθλήτρια δηλώνει: «Πιστεύω ότι θα μου μείνει αξέχαστη, διότι ήταν γεμάτη ευχάριστες εκπλήξεις. Στο ξεκίνημα της δεν θα μπορούσε να περάσει από το νου μου πόσο ψηλά θα κατάφερνα να φτάσω. Κυρίως, διότι ξεκίνησα με κάποιους μικροτραυματισμούς. Ήρθα σε επαφή με άλλους αθλητές υψηλοτάτου επιπέδου και παρ’ όλο που ήμουν το νεότερο μέλος της εθνικής ομάδας, τα παιδιά και οι προπονητές με έκαναν να νιώσω σαν να βρίσκομαι με την οικογένεια μου. Στη πορεία, με τη καλή συνεργασία και τη σωστή δουλεία κατάφερα να εκπληρώσω τους στόχους μου. Ο κυριότερος εξ αυτών ήταν η συμμετοχή μου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Τόκιο, στο οποίο κατέκτησα την 6η θέση, στο διπλό σκιφ νεανίδων, μαζί με την Ευαγγελία Αναστασιάδου. Πραγματικά, δεν θα μπορούσα να ζητήσω κάτι παραπάνω απ’ αυτή τη σεζόν, αφού βίωσα εμπειρίες ζωής».

Εν συνεχεία, η μαθήτρια του 2ου ΓΕΛ Γιαννιτσών τονίζει: «Με την Ευαγγελία (Αναστασιάδου) δεν είχαμε στενή σχέση μέχρι να αποφασιστεί πως θα είμαστε πλήρωμα. Ωστόσο, ο στόχος μας ήταν κοινός, επιθυμούσαμε να φέρουμε ένα καλό αποτέλεσμα. Έτσι και έγινε. Συνεργαστήκαμε άψογα και τα πήγαμε πολύ καλά στη διοργάνωση. Στη πορεία, αρχίσαμε να ερχόμαστε κοντά όλο και περισσότερο».

Μεταξύ των άλλων, εκφράζει την εξής άποψη: «Είμαι πολύ ευγνώμων για τη συνεργασία που διατηρώ με τον προπονητή μου, Σπύρο Ασπρογέρακα. Βρίσκεται συνεχώς δίπλα μου και με συμβουλεύει σε κάθε μου βήμα».

Έπειτα, στέκεται στις βλέψεις της για τη νέα αγωνιστική σεζόν: «Προσπαθώ πάντα να χρησιμοποιώ το πείσμα και τον εγωισμό μου με τέτοιο τρόπο ώστε να βελτιώνομαι και να προχωρώ, ξεπερνώντας την όποια δυσκολία. Το μόνο που θέλω γι’ αυτή τη χρονιά είναι να βελτιώσω όσο περισσότερο μπορώ τις επιδόσεις μου, ώστε να συνεχίσω να αποτελώ μέρος της εθνικής ομάδας. Φυσικά, θα επιδιώξω να κερδίσω ακόμη καλύτερες θέσεις σε διεθνείς διοργανώσεις».

 

“Ο καταξιωμένος αθλητής του ΝΟ Γιαννιτσών, Βασίλης Τσαλικίδης

Τσαλικίδης: «Δημιουργήσαμε πολύ ωραία παρέα στον όμιλο»

Σχετικά με τα πρώτα του βήματα στο χώρο, ο Βασίλης Τσαλικίδης αναφέρει: «Ξεκίνησα το άθλημα τον Σεπτέμβριο του 2013. Παλιότερα, είχα ασχοληθεί και με το τάεκ βο ντο. Όμως, λόγω του προβλήματος που έχω με το λαγόχειλο φοβόντουσαν να με κατεβάσουν σε αγώνες. Ένιωθα αρκετά αδικημένος γι’ αυτό. Επομένως, μόλις κατάφερα να πάρω μια μαύρη ζώνη και ένα νταν σταμάτησα. Ένα διάστημα πριν από αυτό, είχα περάσει και από μια ομάδα χάντμπολ».

«Παρ’ όλα αυτά, είμαι ένα άτομο το οποίο ανέκαθεν ήθελε να αθλείται. Επομένως, λίγο καιρό αφότου σταμάτησα το ταε κβο ντο ξεκίνησα κωπηλασία, μέσω παρότρυνσης της μητέρας μου. Ήξερα ήδη κάποια παιδιά από το χωριό μου, τη Νέα Πέλλα, τα οποία ασχολούνταν με το άθλημα αυτό. Μου άρεσε το ότι είχαμε δημιουργήσει μια πολύ ωραία παρέα στον όμιλο. Βέβαια, μπήκα νωρίς στο νόημα της κωπηλασίας, καθώς εξελίχθηκα σχετικά γρήγορα. Μετά από τρια χρόνια αγωνίστηκα  και στο πρώτο μου παγκόσμιο, το οποίο διεξήχθη στο Ρότερνταμ (13η θέση στο τετραπλό σκιφ ελ. βαρών μαζί με τους Αθανασιάδη Κυριάκο, Μπερή Ευάγγελο, Μαρόκο Ιωάννη)», υπογραμμίζει.

Απεναντίας, στέκεται και στη δύσκολη σεζόν την οποία πέρασε: «Τη περσυνή χρονιά έκανα ένα χειρουργείο, διότι είχα προγναθισμό. Έπρεπε να γίνει αυτό, ώστε να διορθωθούν τα σαγόνια μου και να δαγκώνουν σωστά. Ήταν προγραμματισμένο εδώ και χρόνια, απλώς έπρεπε να φτάσω σε αυτή την ηλικία. Συνεπώς, αυτό με άφησε εκτός αγωνιστικής δράσης παραπάνω από μισό χρόνο».

Έπειτα, ο Τσαλικίδης κάνει λόγο για τις προσδοκίες του για τη νέα χρονιά: «Οι στόχοι μου είναι να αποκτήσω μια καλή φυσική κατάσταση, διότι με άφησε πίσω η εγχείρηση, καθώς και να συνεχίσω να τραβώ κουπί για τον όμιλο μου όσο περισσότερο μπορώ», και προσθέτει: «Σπουδάζω στο τρίτο έτος των ΤΕΦΑΑ της Θεσσαλονίκης. Δυστυχώς, δεν γίνεται να συνδυαστούν σχολή και πρωταθλητισμός. Όταν αποφοιτήσω θα σκεφτώ τι θα κάνω με την κωπηλασία. Είναι φοβερό άθλημα, αλλά συνάμα αρκετά απαιτητικό».

 

“Ο Κώστας Ζηντηρίδης στο βάθρο των νικητών των Μεσογειακών Αγώνων

Ζηντηρίδης: «Ξαναμπήκε η κωπηλασία στη ζωή μου και παθιάστηκα»

Ακολούθως, παίρνει το λόγο ο Κώστας Ζηντηρίδης: «Ξεκίνησα την κωπηλασία το 2004 στο ΝΟΓ, με προπονητή τον Βασίλη Καφετζάκη. Τότε, υπήρχαν ακόμη τα αθλητικά σχολεία και είχα επιλέξει να πάω στο αντίστοιχο γυμνάσιο. Μετά από περίπου τέσσερα με πέντε χρόνια σταμάτησα. Ασχολήθηκα ξανά με το άθλημα το 2015. Εκείνη την περίoδο είχα μόλις απολυθεί από το στρατό. Επομένως, ο κύριος σκοπός μου ήταν να γυμναστώ, να χάσω ορισμένα κιλά, να φτιάξω την αντοχή μου και να δυναμώσω μυϊκά. Θεωρώ, ότι δεν υπάρχει καλύτερη γυμναστική από τη κωπηλασία. Κάπως έτσι, ξαναμπήκε στη ζωή μου και παθιάστηκα».

Σχετικά με την ανέλπιστα καλή χρονιά για τον ίδιο τονίζει: «Έλειπα για ένα διάστημα στη Γερμανία και επέστρεψα στην Ελλάδα μέσα Μαρτίου. Η αλήθεια είναι ότι δεν το περίμενα να τα πάω τόσο καλά. Με τις σωστές οδηγίες του προπονητή του, αλλά και με την προσωπική του θέληση, ο κάθε αθλητής μπορεί να πετύχει πολλά. Έτσι πιστεύω συνέβη και στη δική μου περίπτωση».

Όσον αφορά τους παράκτιους μεσογειακούς αγώνες της Πάτρας, στους οποίους αναδείχθηκε ασημένιος πρωταθλητής στη συκταλοδρομία εξηγεί: «Αυτή η διοργάνωση ήταν πρωτόγνωρη για όλους τους αθλητές, οι οποίοι συμμετείχαμε {Ζ. Φίτσιου (μονό), Βαρβ. Στρατή- Ευσ. Πρίγκου (διπλό) και Παν. Τσιβόγλου-Κων. Χατζηπατέρα (διπλό)}. Η παράκτια είναι ένα τελείως διαφορετικό άθλημα από αυτό που έχουμε συνηθίσει. Ξεκινάς τρέχοντας προς τη βάρκα και πρέπει να ακολουθήσεις μια διαδρομή, κάνοντας σλάλομ ανάμεσα από ιστιοπλοϊκές σημαδούρες. Εν τω μεταξύ, πρέπει να καταλήξεις ξανά με τον ίδιο τρόπο στη στεριά, δηλαδή τρέχοντας. Συν τοις άλλοις, αγωνίζεσαι με κύμα. Σίγουρα, όλη αυτή η διαδικασία σε κρατάει σε μεγάλη αγωνία».

Κλείνοντας, ο έμπειρος αθλητής του ΝΟΓ σημειώνει: «Δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο στόχο για το μέλλον. Πάνω απ’ όλα κάνω προπόνηση επειδή μου αρέσει. Θα συνεχίσω όσο περισσότερο μπορώ και από εκεί και πέρα θα αγωνιστώ σε όποια διοργάνωση προκύψει».

“Ο Σπύρος Ασπρογέρακας εν ώρα δράσης

Ασπογέρακας: «Διακρινόμαστε παρά τις δυσκολίες»

Από τη δική του πλευρά, ο προπονητής του συλλόγου Σπύρος Ασπογέρακας αναφέρει: «Ήταν πολύ καλή η σεζόν που πέρασε, δεδομένων των αναλογιών. Το τελευταίο διάστημα  η συντριπτική πλειοψηφία των αθλητών μας ανήκει στις προαγωνιστικές κατηγορίες. Πέρυσι η αγωνιστική μας ομάδα αποτελούνταν μόλις από έξι αθλητές, παρ’ όλα αυτά έφερε διακρίσεις σε όλα τα πρωταθλήματα. Μάλιστα αυτό συνέβαινε από τον πρώτο χρόνο που ανέλαβα τον όμιλο. Το γεγονός αυτό είναι απόδειξη ότι ξέρουμε τον τρόπο να δουλέψουμε και σωστά, αλλά και σε πολύ υψηλό επίπεδο. Απώτερος στόχος μου παραμένει να αναδείξω και να καθιερώσω την αξία του ΝΟΓ στη τοπική κοινωνία, έτσι ώστε να καθιερωθεί μια δυνατή σχέση με διάρκεια στο χρόνο».

«Βέβαια, σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε και η διοίκηση. Το ΔΣ το οποίο προσφάτως ανανεώθηκε εξ ολοκλήρου προσπαθεί συνεχώς να κρατήσει τον όμιλο σε ένα ιδιαίτερα ικανοποιητικό επίπεδο, συνεχίζοντας και εμπλουτίζοντας το έργο της προηγούμενης διοίκησης, συμπληρώνει.

Στη συνέχεια, διευκρινίζει: «Δυστυχώς, υπάρχουν ορισμένες ελλείψεις υλικού, διότι αυτό παλαιώνει και χρειάζεται ανανέωση, καθώς και κάποια προβλήματα τα οποία χρονίζουν, όπως το ιδιοκτησιακό καθεστώς. Πριν από λίγο καιρό έγινε μια γενικότερη συντήρηση στο γυμναστήριο και στο λεμβαρχείο. Σε γενικές γραμμές, γίνεται μια προσπάθεια από μεριάς διοίκησης να καλυφθούν κάποια σημαντικά κενά. Αυτό μπορώ να πω ότι τους τιμά, διότι όλοι τους προσφέρουν εθελοντικά στον όμιλο».

 

 

Ασπρογέρακας: «Είναι σημαντικό να θες να προσφέρεις στα παιδιά»

Όσον αφορά τον επαγγελματικό του προσανατολισμό, ο κ. Ασπρογέρακας εξηγεί: «Εδώ και δυο χρόνια είμαι διορισμένος στον ΕΦΚΑ. Με την προπονητική ασχολούμαι συμπληρωματικά και όχι σε καθημερινή βάση. Παρ’ όλα αυτά, είναι κάτι το οποίο αγαπώ και με γεμίζει ως άνθρωπο. Η ενασχόληση μου με την κωπηλασία ως αθλητής μου προσέφερε τεράστια εφόδια, αλλά και εμπειρίες ζωής. Συνεπώς, το να βοηθώ τους αθλητές να γίνουν η καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους το νιώθω κυρίως ως λειτούργημα. Η προπόνηση στο άθλημα μας είναι ιδιαίτερη και απαιτητική, αλλά εξίσου ανταποδοτική. Γυμνάζεσαι πολύ αποτελεσματικά, με ποικιλία αντικειμένων, μέσα στη φύση. Κατά μια έννοια ο προπονητής έχει και το ρόλο του παιδαγωγού, καθώς συμπληρώνει την εκπαίδευση των νέων παιδιών με άμεσο και βιωματικό τρόπο στους τομείς που αδυνατεί να εξασκήσει το σχολείο».

Ύστερα, κάνει λόγο για την πρώην, αλλά και τον νυν συνεργάτη του στο προπονητικό θώκο του ομίλου των Γιαννιτσών, την Ειρήνη Μισιροπούλου και τον Παναγιώτη Καραβίδα: «Η Ειρήνη και ο Παναγιώτης παρότι καθηγητές Φυσικής Αγωγής και οι δύο, παλιότερα δεν είχαν σχέση με την κωπηλασία. Όμως, έμαθαν το άθλημα και τις ανάγκες του, μέσα από άμεση και καλή συνεργασία μαζί μου. Η Ειρήνη δούλεψε στο πλευρό μου κοντά στα τρία χρόνια. Φέτος δεν μπόρεσε να συνεχίσει, εάν και έχει προσφέρει πολλά στο σύλλογο. Έτσι ήρθε κοντά μας ο Παναγιώτης, ο οποίος ασχολείται με τους νέους αθλητές και τους βοηθάει όλους τους τις ημέρες τις οποίες δεν μπορώ να πάω εγώ».

Σχετικά με τις οικονομικές δυστοκίες του ερασιτεχνικού αθλητισμού, ο πρώην προπονητής και τεχνικός σύμβουλος της εθνικής Κύπρου συμπεραίνει: «Δεδομένου ότι η πολιτεία αδυνατεί να παρέχει άμεση χρηματοδότηση για τη συντήρηση του ερασιτεχνικού αθλητισμού, είναι πολύ δύσκολη η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Όλοι αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης, ακόμη και τα μεγαλύτερα σωματεία της Ελλάδας. Πόσο μάλλον κάποιο σαν το δικό μας, το οποίο δύσκολα βρίσκει άλλους πόρους εκτός από τις συνδρομές των παιδιών. Αν κάποιοι άνθρωποι σταματήσουν να τρέχουν εθελοντικά, αλλά και οι οικογένειες παύσουν να χρηματοδοτούν σχεδόν όλες τις δράσεις των αθλητών, τότε ο ερασιτεχνικός αθλητισμός θα καταρρεύσει. Πιστεύω ότι είναι επιτακτική η ανάγκη αναδιάρθρωσης του αθλητικού οικοδομήματος της χώρας, με παροχή αναγκαίων υποδομών στα σωματεία και επαρκών κινήτρων στους αθλητές».

 

Ασπρογέρακας: «Να αγκαλιάσει η ελληνική κοινωνία το άθλημα»

Παράλληλα, ο προπονητής του μοναδικού ναυτικού σωματείου της Πέλλας διαπιστώνει: «Δυστυχώς, η κωπηλασία δεν έχει την προβολή από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, η οποία της αρμόζει, παρ’ όλο που έχει αναρίθμητες επιτυχίες σε διεθνές επίπεδο. Κάτι που ξεκίνησε κυρίως από το 2005 και μετά, όποτε και ανέλαβε την ηγεσία της εθνικής μας ομάδας ο Τζάνι Ποστιλιόνε. Θα έπρεπε η ελληνική κοινωνία να αγκαλιάσει αυτό το άθλημα. Συν τοις άλλοις, θα έπρεπε να δημιουργούνται νέα σωματεία και όχι να απειλείται η ύπαρξη των ήδη υπαρχόντων. Όμως, σε αυτό ίσως φταίμε και εμείς, οι άνθρωποι του χώρου. Ο χώρος μας διακατέχεται από μια εσωστρέφεια. Οι κωπηλάτες ασχολούνται με τους κωπηλάτες. Ίσως αυτός να είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους οι πρωταθλητές μας δεν αποκτούν την κατάλληλη προβολή. Στις κερκίδες των αγώνων μας σπάνια θα συναντήσει κάποιος ανθρώπους μη σχετικούς με το άθλημα. Θεωρώ ότι η ομοσπονδία μας θα πρέπει αφενός να στραφεί περισσότερο προς τη βάση του αθλήματος, τα σωματεία που την απαρτίζουν, ενισχύοντας τη προώθηση του έργου τους στις τοπικές κοινωνίες και αφετέρου να επενδύσει σε μεθοδικούς και επίκαιρους τρόπους προβολής του αθλήματος. Με αυτή την τακτική θεωρώ ότι θα δοκιμάσουν ολοένα και περισσότερα άτομα την κωπηλασία. Εξάλλου, η εμπειρία μου έχει δείξει ότι το δέσιμο με το άθλημα έρχεται καθαρά βιωματικά. Όποιος έχει φτάσει να μπει στη βάρκα και να αντιληφθεί την μοναδική αίσθηση της κωπηλασίας, δύσκολα «βγαίνει», καταλήγει.

Ακολούθως, ο πολύπειρος τεχνικός αναφέρει: «Η κωπηλασία ηλικιακά δεν έχει ημερομηνία λήξης, αντιθέτως η μέγιστη απόδοση έρχεται μετά από πολλά χρόνια ενασχόλησης με αυτήν, αρκετά μετά την ηλικία των είκοσι ετών. Όμως, οι συνθήκες στην Ελλάδα σε αναγκάζουν αν ξεπεράσεις το σκόπελο της δευτέρας λυκείου, στον οποίο εγκαταλείπει το άθλημα 90% των αθλητών και έχοντας φτάσει στην κατηγορία των Νέων να καταλήγεις να σταματάς, στην περίπτωση που δεν πάρεις πρόκριση για τους Ολυμπιακούς. Επομένως, μιλάμε για ελάχιστους και ιδιαίτερα νεαρούς αθλητές οι οποίοι φτάνουν μέχρι αυτό το επίπεδο. Συμπέρασμα αυτού είναι το ότι, πρέπει να δοθούν κάποια κίνητρα στους αθλητές, ώστε να μην νιώθουν και οι ίδιοι ότι, πήγαν χαμένοι οι κόποι που έκαναν μια ζωή. Επομένως, πολλοί εξ αυτών, αποχωρούν από το άθλημα που αγάπησαν πρόωρα και με πικρία».

Εν συνεχεία, θέτει τους στόχους του ΝΟΓ για τη νέα χρονιά: «Ο κύριος στόχος μας είναι καταφέρουμε να διατηρήσουμε στο δυναμικό μας τους αθλητές, οι οποίοι έχουν καταφέρει να εξελιχθούν σε ένα ιδιαίτερα ικανοποιητικό επίπεδο. Από εκεί και πέρα, ευελπιστούμε να έρθουν κι άλλα παιδιά στον όμιλο μας και να γνωρίσουν αυτό το υπέροχο άθλημα. Όσα δεν το έχουν κάνει ακόμη πιστεύω ότι χάνουν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να δοκιμάσουν κάτι το μοναδικό».

 

“Ο πρόεδρος του ομίλου, Βασίλης Καφετζάκης

Καφετζάκης: «Οι κωπηλάτες μας προπονούνται σε ένα πανέμορφο μέρος»

Σε δεύτερο χρόνο, παίρνει το λόγο ο πρόεδρος του σωματείου, Βασίλης Καφετζάκης. Σχετικά με την περιρρέουσα κατάσταση στο Ναυτικό Όμιλο Γιανννιτσών τονίζει: «Πριν από ένα χρόνο, όταν αναλάβαμε τα ηνία του ομίλου η νέα διοίκηση, είχαμε πει ότι ο βασικός μας στόχος είναι η επίλυση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος. Δυστυχώς, ανήκουμε στη μειοψηφία των ομίλων που δεν έχουν εισοδήματα από ενοίκια. Συνεπώς, προσπαθούμε να είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις μας, με πολύ κόπο και αγώνα. Μπορεί μέχρι στιγμής να τα έχουμε καταφέρει, όμως για να αλλάξει επίπεδο ο όμιλος και να αποκτήσει νέο εξοπλισμό θα πρέπει να γίνουν δραστικές αλλαγές. Θα πρέπει απαραίτητα να λυθεί  το πρόβλημα του ιδιοκτησιακού. Με την ύπαρξη του δεν μπορούμε να ενσωματωθούμε σε προγράμματα χρηματοδότησης. Έχουμε κάνει επαφές με όλους τους αρμόδιους φορείς, έχουμε καταλήξει στον τρόπο επίλυσης του προβλήματος και απομένει σύντομα η θετική εξέλιξη. Εξάλλου, η επίλυση του είναι μονόδρομος για όλους μας. Ο νοών νοείτω».

Αναφορικά με τις προοπτικές που διαθέτουν οι ναυταθλητικές εγκαταστάσεων του Λουδιά, ο κ. Καφετζάκης συμπεράνει: «Θα πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι το Διεθνές Κωπηλατοδρόμιο του Λουδία -εκτός των άλλων- μπορεί να βοηθήσει την οικονομία της τοπικής κοινωνίας, φιλοξενώντας ομάδες από Ελλάδα ή από εξωτερικό. Τον Ιανουάριο είχαμε φιλοξενήσει την Εθνική ομάδα Κάνοε –Καγιάκ  της Βουλγαρίας, καθώς και κάποιους αθλητές από τη Ρωσία. Εκτός των άλλων, κατά διαστήματα φιλοξενούμε ομάδες κωπηλασίας από Θεσσαλονίκη και Βόλο».

«Όσον αφορά το αγωνιστικό κομμάτι, ο προπονητής μας, Ασπρογέρακας Σπύρος, μαζί με τον συνεργάτη του Καραβίδα Παναγιώτη, λαμβάνουν την απόλυτη εμπιστοσύνη όλης της οικογένειας του Ναυτικού Ομίλου Γιαννιτσών», καταλήγει.

 

 

Όπως στα περισσότερα παιδιά έτσι και για εμένα, η πρώτη επαφή με τον αθλητισμό ήταν το ποδόσφαιρο. Μπάλα με τα παιδιά της γειτονιάς, αθλητική εφημερίδα ή ένα στοιχηματικό κουπόνι στο χέρι.
Τα χρόνια πέρασαν και εν τέλει κατάφερα να κάνω επάγγελμα το παιδικό μου όνειρο. Καθοριστικό ήταν για εμένα το πέρασμα μου από τις εφημερίδες της πόλης μου, του Βόλου (Θεσσαλία, Ταχυδρόμο), στις οποίες μου ανατέθηκαν αρκετά θέματα ερασιτεχνικών αθλημάτων. Κάπως έτσι κατάφερα να βγάλω τις "παρωπίδες" και να διαπιστώσω ότι υπάρχουν πολλοί σπουδαίοι αθλητές, οι οποίοι ζουν στην αφάνεια, λόγω ελάχιστης έως και μηδαμινής προβολής του αθλήματος τους. Έχοντας γράψει αρκετά κωπηλατικά θέματα, ενθουσιάστηκα με το άθλημα αυτό. Στη συνέχεια, αποφάσισα να το δοκιμάσω και εγώ (ερασιτεχνικά βέβαια) και διαπίστωσα τη μαγεία που νιώθει ο κάθε αθλητής όταν πιάνει κουπί στα χέρια του.
Κάπως έτσι, ο αδαής δημοσιογράφος έμαθε ότι οι κωπηλάτες δεν τραβούν κουπί πάνω σε κανό. Στην πορεία αγάπησε αυτό το υπέροχο άθλημα. Πλέον προσπαθεί μέσω του rowit να του δώσει την σημασία που αξίζει.