Σοφία Θεοχάρη: «Ο μεγαλύτερος στόχος μου είναι το παγκόσμιο»

Με τις καλύτερες βλέψεις ξεκινάει ακόμη μια σεζόν για τη Σοφία Θεοχάρη. Μπορεί η κατάσταση με την εξάπλωση του κορωνοϊού να έχει “παγώσει” κάθε αγωνιστική δράση, παρ’ όλα αυτά η Ελληνίδα πρωταθλήτρια δεν το βάζει με τίποτα κάτω. Έχοντας ήδη προσθέσει στην τροπαιοθήκη της ένα ασημένιο μετάλλιο από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ23  που διεξήχθη για Γιάννενα τον περασμένο Σεπτέμβρη (αγωνιζόμενη σε τετραπλό σκιφ ελ. βαρών, μαζί με τις Βαρελοπούλου, Αραμπατζή και Καλίτσα), το αστέρι του ΝΑΣ στοχεύει σε ακόμη μεγαλύτερες διακρίσεις.

 

“Η Θεοχάρη με το ασημένιο πλήρωμα της λίγο πριν την βράβευση τους

Εξάλλου, με ατσάλινη θέληση και σκληρή δουλειά κατέλαβε την 4η θέση στο σκιφ γυναικών και την πρώτη στη διπλό σκιφ νεανίδων (αγωνιζόμενη με την Χρυσή Καλίτσα), στον 1ο Αγώνα Αξιολόγησης. Παράλληλα, διαχειρίζεται με μεγάλη επιτυχία και τις σχολικές τις υποχρεώσεις, ούσα μαθήτρια της τρίτης λυκείου. Σε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συνέντευξη η Σ. Θεοχάρη αναφέρεται τόσο στους συντελεστές της επιτυχίας της, όσο και στα επερχόμενα πλάνα της.

 

“Η πάλαι ποτέ πρωταθλήτρια του ΝΑΣ, Γεωργία Δημάκου

«Η Γεωργία Δημάκου με παρότρυνε να ασχοληθώ με την κωπηλασία»

Αναφορικά με την πρώτη της επαφή με το άθλημα, η Σοφία Θεοχάρη αφηγείται: «Ξεκίνησα την κωπηλασία πριν έξι χρόνια. Το άτομο που με παρότρυνε να το κάνω ήταν η Γεωργία Δημάκου, η οποία είναι φίλη της μητέρας μου. Ήταν κι εκείνη αθλήτρια του ΝΑΣ, για όλη της την αθλητική καριέρα. Η μητέρα μου έχει ζαχαρώδη διαβήτη, επομένως, το να αποφύγω να τον αποκτήσω κι εγώ ήταν ένα από τα κίνητρα μου, ώστε να ασχοληθώ με ένα σπορ. Εξάλλου, γνώριζα ότι θα ήταν αρκετά ωφέλιμο και το να γυμναστώ».

 

“Ο έμπειρος τεχνικός, Δημήτρης Δρούζας

«Τον κ. Δρούζα τον νιώθω σαν πατέρα μου»

Με σκοπό να πλέξει το εγκώμιο του προπονητή της, Δημήτρη Δρούζα, η φερέλπιδα αθλήτρια αναφέρει: «Την πρώτη περίοδο που πήγα στον όμιλο είχα προπονητή τον Τάκη Λιβανό, ο οποίος μετά από τέσσερις μήνες πήγε στον Ολυμπιακό. Ο επόμενος προπονητής ήταν αυτός που έχω μέχρι και σήμερα, ο Δημήτρης Δρούζας. Στην αρχή δεν ήμουν ιδιαίτερα ένθερμη με το όλο θέμα. Παρ’ όλα αυτά, ο κ. Δημήτρης με βοήθησε πολύ. Προσπάθησε να με πείσει ότι αν ασχοληθώ σοβαρά με την προπόνηση μου θα γίνω πρωταθλήτρια. Μου καλλιέργησε το αίσθημα της θέλησης αλλά και της αποφασιστικότητας. Σταδιακά, με τον δικό του μοναδικό τρόπο με έβαλε στο κλίμα της κωπηλασίας και με έκανε να την αγαπήσω. Όταν διαπιστώνει ότι έχεις φτάσει στα όρια σου σε πιέσει κι άλλο, ώστε να βοηθήσει να ανέβεις επίπεδο. Αυτό είναι κάτι που μου αρέσει πολύ στην τακτική του».

 

 

«Μάλιστα, ήταν ο πρώτος που με δοκίμασε στο σκιφ. Αυτό και μόνο μου αποδεικνύει ότι πίστεψε πολύ σε εμένα. Κυρίως, τα τελευταία τρια χρόνια έχουμε δουλέψει μαζί πολύ σκληρά, ώστε να πετυχαίνουμε συνεχώς κάτι καινούργιο. Πραγματικά, αυτόν τον άνθρωπο τον νιώθω σαν πατέρα μου, μου έχει μάθει πάρα πολλά», συμπληρώνει.

Όσον αφορά τη συνεργάτιδα του κ. Δρούζα, η Σ. Θεοχάρη τονίζει: «Η βοηθός του είναι η Κατερίνα Μπέρου, μια πολύ καλή προπονήτρια και τρυφερός άνθρωπος. Όταν σε δει να πονάς θα στεναχωρηθεί για εσένα και θα προσπαθήσει να σε βοηθήσει. Θα σου φερθεί σαν να είσαι παιδί της. Τους αγαπώ και τους δυο πολύ».

 

“Η ταλαντούχα κωπηλάτρια εν ώρα δράσης

«Σε κάθε μου απόφαση έχω συμπαραστάτες τους γονείς μου»

Έπειτα, κάνει λόγο για τη συμβολή της οικογένειας της προς την ίδια: «Ευτυχώς, σε κάθε μου απόφαση έχω συμπαραστάτες τους γονείς μου. Συνεχώς, προσπαθούν να με βοηθήσουν και να με ωθήσουν στο να κάνω αυτό που με ευχαριστεί. Δεν μου έχουν παραπονεθεί ποτέ και για τίποτα. Το μόνο που με στεναχωρεί είναι ότι λόγω των αγωνιστικών μου υποχρεώσεων τους στερούμαι για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Παρ΄ όλα αυτά, αποκομίζω άλλα θετικά από την κωπηλασία, μου προσφέρει ανεπανάληπτες στιγμές».

 

 

“Η Θεοχάρη και οι συναθλήτριες της στο βάθρο των νικητριών του Ευρωπαϊκού

 

«Ωραία, αλλά δύσκολη χρονιά το 2019»

Κάνοντας τον απολογισμό της περσινής σεζόν, η Σοφία Θεοχάρη συμπεράνει: «Ήταν πολύ ωραία χρονιά το 2019, αν και λίγο δύσκολη. Έπρεπε να διαχειριστώ παράλληλα και το σχολείο, αλλά και τον πρωταθλητισμό. Πιστεύω τα πήγα καλά και στα δυο. Με πολύ προσπάθεια, κατάφερα να διατηρήσω μια ισορροπία ανάμεσα τους».

 

 

«Θα μου μείνει αξέχαστο το Ευρωπαϊκό των Ιωαννίνων»

Σχετικά με την μεγαλύτερη στιγμή της αθλητικής της καριέρας, διηγείται: «Θα μου μείνει αξέχαστο το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Κ23 των Ιωαννίνων. Είναι μοναδική εμπειρία το να πραγματοποιείται μια διεθνής διοργάνωση στη χώρα σου και να παίρνεις μέρος σε αυτήν. Το απόλαυσα πολύ και στο τέλος στεναχωρήθηκα που τελείωσε. Παρ’ όλα αυτά, χρειάστηκε να κάνω ορισμένες θυσίες. Έπρεπε σε διάστημα δυο εβδομάδων να χάσω 4 κιλά, ώστε να αγωνιστώ στις προκρίσεις για τη διοργάνωση. Επομένως, έκανα διατροφή και από τα 63 κιλά που ήμουν στην αρχή του καλοκαιριού έπεσα στα 59».

Ακολούθως, επισημαίνει: «Μετέπειτα, όταν πήραμε ρεπό, δηλαδή από τη 1 μέχρι τις 22 Ιουλίου έκανα συντήρηση των κιλών μου. Παράλληλα, έκανα εντατικά μαθήματα σε φροντιστήριο, διότι είχα χάσει μεγάλο μέρος της ύλης. Όμως, έβαλα τα δυνατά μου και εν τέλει βρέθηκα σε αρκετά καλό επίπεδο. Με άλλα λόγια, ήταν μια δύσκολη περίοδος γι’ εμένα, αλλά συνάμα πολύ ευχάριστη».

 

 

«Φαινόταν από τις προκρίσεις ότι είχαμε πολύ πάθος»

«Όσον αφορά την προετοιμασία θεωρώ ότι ήταν αρκετά δύσκολη. Στο πλήρωμα αυτό, οι περισσότερες κοπέλες ήμασταν από διαφορετικό όμιλο. Μόνο η Αγγελική Αραμπατζή και η Έλενα Βαρελοπούλου ήταν από τον ίδιο, τον ΟΕΑ-ΝΑΒ. Η Χρυσή Καλίτσα είναι από το ΝΟΘ και εγώ από το ΝΑΣ. Επομένως, το διάστημα που είχαμε ρεπό δεν υπήρχε η δυνατότητα να βρεθούμε. Όταν επιστρέψαμε στο κοινόβιο της εθνικής έπρεπε να αφιερώσουμε χρόνο, ώστε να βρούμε τη βάρκα. Με βοήθησε πολύ η όλη διαδικασία διότι, διαπίστωσα το πως είναι να δουλεύεις και σε ένα πλήρωμα. Στον όμιλο μου προπονούμε μόνο στο σκιφ», και προσθέτει: «Ήδη, από τις προκρίσεις της Καστοριάς φαινόταν ότι είχαμε πολύ πάθος, γι’ αυτό θεωρώ ότι πήραμε το ασημένιο μετάλλιο», σημειώνει.

 

“Η Ευαγγελία Αναστασιάδου κατά την βράβευση της από την ΕΚΟΦΝΣ

 

«Η Αναστασιάδου είναι το κορίτσι-έκπληξη»

Σε δεύτερο χρόνο, η ελληνίδα πρωταθλήτρια κάνει ειδική μνεία στην πετυχημένη πορεία της συναθλήτρια της στην εθνική ομάδα, Ευαγγελίας Αναστασιάδου: «Χαίρομαι πολύ για την εξέλιξη της Ευαγγελίας. Σε ένα κοινόβιο μας είχαν βάλει μαζί πλήρωμα, σε διπλό σκιφ. Τότε, διαπίστωσα το ότι είναι πολύ αποφασιστική και προσηλωμένη στο στόχο της. Μου έλεγε μονίμως μην αφήσεις κανέναν να μας περάσει. Πραγματικά, είναι μια κοπέλα η οποία μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα μας εξέπληξε όλους. Είναι το κορίτσι-έκπληξη».

«Πολύ ωραία εμπειρία να αγωνιστώ με αυτά τα κορίτσια»

Συνεχίζοντας τον συλλογισμό της, η ταλαντούχα αθλήτρια αναλύει: «Με την Αναστασιάδου ήμασταν πλήρωμα και στο τετραπλό σκιφ νεανίδων στο Βελιγράδι. Η Ευαγγελία Αναστασιάδου και η Ευαγγελία Φράγκου είχαν συμμετάσχει στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Εφήβων-Νεανίδων του Τόκιο, στο διπλό σκιφ, γι’ αυτό είχαν ήδη λάβει την πρόκριση για το βαλκανικό. Συνεπώς, μας είχαν ενημερώσει ότι οι άλλες δυο κοπέλες που θα επιλεχθούν από τις προκρίσεις θα αγωνιστούν σε τετραπλό σκιφ μαζί τους. Έτσι λοιπόν προέκυψε βάσει των αποτελεσμάτων που φέραμε να μπούμε στο πλήρωμα εγώ και η Καρμέλα Γκαττ. Προπονηθήκαμε όλες μαζί μόλις για δυο μέρες, παρ’ όλα αυτά τα πήγαμε πολύ καλά. Θεωρώ ότι αν διαθέταμε περισσότερο χρόνο ώστε να δουλέψουμε μαζί, θα είχαμε καταφέρει ακόμη περισσότερα. Όπως και να έχει, το να αποτελέσω πλήρωμα με αυτά τα κορίτσια ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία».

 

“Η Σ. Θεοχάρη, ανεβαίνοντας στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, του Βαλκανικού Πρωταθλήματος

 

«Είχα βάλει στόχο το χρυσό»

Ερωτηθείσα για το ποιον αγώνα της ξεχωρίζει, η αθλήτρια του Ναυτικού Αθλητικού Σωματείου συμπεράνει: «Ο αγώνας που μου έχει μείνει στο μυαλό όσο κανένας άλλος είναι αυτός από το αγώνισμα του σκιφ στο Βαλκανικό του Βελιγραδίου, στον οποίο και βγήκα πρώτη. Πιστεύω ότι ήταν ο καλύτερος που έκανα ποτέ. Εξάλλου, δούλεψα πολύ για να το καταφέρω αυτό. Το είχα ως όνειρο το να βγω μια φορά πρώτη σε διεθνής διοργάνωση. Είχα βάλει στόχο πως ότι και να γίνει θα πάρω το χρυσό. Όταν είδα στην εκκίνηση τις συναθλήτριες μου από τις άλλες χώρες αγχώθηκα, διότι ήταν μεγαλόσωμες. Παρ’ όλα αυτά, πήρα το προβάδισμα εξ αρχής και ένιωσα πολύ όμορφα γι’ αυτό».

 

 

«Ο μεγαλύτερος στόχος μου είναι το παγκόσμιο»

Τέλος, η ταλαντούχα αθλήτρια εκφέρει την εξής άποψη: «Κατά τη γνώμη μου, το βασικό είναι ο κάθε αθλητής να έχει χαμηλά το κεφάλι και να είναι προσηλωμένος στο στόχο του, κάνοντας φυσικά πολύ προπόνηση. Έχοντας στο μυαλό αυτές τις σταθερές βάσεις, ελπίζω να πετύχω τους φετινούς μου στόχους. Θα προσπαθήσω να αγωνιστώ σε όσες περισσότερες διεθνείς διοργανώσεις μπορώ. Βέβαια, ο μεγαλύτερος στόχος μου είναι μια συμμετοχή σε παγκόσμιο. Θεωρώ ότι, αν το πιστέψω θα το καταφέρω, μιας και η φετινή είναι η τελευταία μου χρονιά ως νεάνιδα. Εξάλλου, είμαι ιδιαίτερα βελτιωμένη σε σχέση με πέρυσι», και υπογραμμίζει: «Θα είναι μια γεμάτη χρονιά από άποψη δυσκολίας. Θα πρέπει ξανά να συνδυάσω τον πρωταθλητισμό με το σχολείο. Μπορεί να είναι δύσκολο, όμως σκοπεύω να δώσω τον καλύτερο μου εαυτό και στα δυο. Φέτος μάλιστα θα δώσω και πανελλήνιες. Οι σχολές τις οποίες σκέφτομαι περισσότερο είναι η κοινωνιολογία και τα ΤΕΦΑΑ».

Όπως στα περισσότερα παιδιά έτσι και για εμένα, η πρώτη επαφή με τον αθλητισμό ήταν το ποδόσφαιρο. Μπάλα με τα παιδιά της γειτονιάς, αθλητική εφημερίδα ή ένα στοιχηματικό κουπόνι στο χέρι.
Τα χρόνια πέρασαν και εν τέλει κατάφερα να κάνω επάγγελμα το παιδικό μου όνειρο. Καθοριστικό ήταν για εμένα το πέρασμα μου από τις εφημερίδες της πόλης μου, του Βόλου (Θεσσαλία, Ταχυδρόμο), στις οποίες μου ανατέθηκαν αρκετά θέματα ερασιτεχνικών αθλημάτων. Κάπως έτσι κατάφερα να βγάλω τις "παρωπίδες" και να διαπιστώσω ότι υπάρχουν πολλοί σπουδαίοι αθλητές, οι οποίοι ζουν στην αφάνεια, λόγω ελάχιστης έως και μηδαμινής προβολής του αθλήματος τους. Έχοντας γράψει αρκετά κωπηλατικά θέματα, ενθουσιάστηκα με το άθλημα αυτό. Στη συνέχεια, αποφάσισα να το δοκιμάσω και εγώ (ερασιτεχνικά βέβαια) και διαπίστωσα τη μαγεία που νιώθει ο κάθε αθλητής όταν πιάνει κουπί στα χέρια του.
Κάπως έτσι, ο αδαής δημοσιογράφος έμαθε ότι οι κωπηλάτες δεν τραβούν κουπί πάνω σε κανό. Στην πορεία αγάπησε αυτό το υπέροχο άθλημα. Πλέον προσπαθεί μέσω του rowit να του δώσει την σημασία που αξίζει.