Όταν τα όνειρα… γίνονται πραγματικότητα

“Πίστη στις δυνάμεις τους, συνέπεια στις υποχρεώσεις τους, υπομονή μέχρι να πραγματοποιηθεί το όνειρο τους”. Αυτό είναι το τρίπτυχο που προσπαθεί να περάσει στους νέους αθλητές και γενικότερα στη νέα γενιά ο Βασίλης Τσανταρλιωτης, μέσα από το βιβλίο του “Στα μεγάλα όνειρα σου”. Πως να μην μπορεί άλλωστε ένας άνθρωπος σαν τον Βασίλη να εντριφύσει την αξία αυτών των χαρισμάτων στη νέα γενιά; Ένας άνθρωπος, ο οποίος καταπιάνεται με πολλά πράγματα και πάντα μα πάντα βάζει στόχους. Κάποιοι εκ των οποίων φαντάζουν ακατόρθωτοι στον ανθρώπινο νου. Πως να μην φαντάζουν άλλωστε; Αφού κατάφερε να καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ στο κωπηλατικό εργόμετρο, διανύοντας 318.106 χιλιόμετρα. Ωστόσο, ο θεσσαλονικιός προπονητής έχει μάθει να μην το βάζει κάτω ποτέ. Η θέληση και η σκληρή δουλειά είναι τα στοιχεία, τα οποία τον έχουν κάνει να πετυχαίνει πάντα “τα μεγάλα όνειρα του”.

Μπορεί η πρώτη απόπειρα κατάρριψης του έλληνα πρωταθλητή, στα τέλη Νοεμβρίου του 2016 να μην απέδωσε καρπούς, καθώς κάλυψε απόσταση 303.002 χιλιομέτρων, καταφέρνοντας να τερματίσει 5,1 δευτερόλεπτα πιο αργά από τον νοτιοαφρικανό πρώην ρέκορμαν Ryan Palmer. Ωστόσο, ο πάλαι ποτέ διακεκριμένος αθλητής του ΟΦΘ δεν πτοήθηκε. Έτσι λοιπόν προέκυψε η δεύτερη, αλλά και επιτυχημένη προσπάθεια του, διανύοντας 318.106 χιλ. Επίτευγμα που του απέδωσε το ρεκόρ του παγκόσμιου πρωταθλητή κλειστής κωπηλασίας, σχεδόν τέσσερις μήνες μετά, παραγκωνίζοντας τον προκάτοχο του, ο οποίος κατέγραψε 314.348 χιλ. Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός ότι και στις δυο περιπτώσεις η εκδήλωση είχε φιλανθρωπικό χαρακτήρα.

 

 

«Κωπηλασία: Η μεγάλη μου αγάπη»

Κάνοντας μια αναδρομή στην πρώτη του επαφή με “το άθλημα της καρδιάς του”, ο Β. Τσανταρλιώτης αναφέρει: «Ξεκίνησα το καλοκαίρι το 1996 ως πηδαλιούχος κι έπειτα από τρία χρόνια, όπως ήταν αναμενόμενο έπιασα κουπιά». Ωστόσο, η αγάπη του για τον αθλητισμό τον ώθησε να ασχοληθεί περαιτέρω: «Είχα την τύχη ταυτόχρονα με την κωπηλασία, τη μεγάλη μου αγάπη, να γνωρίσω και να ασχοληθώ συστηματικά με ακόμη δύο αθλήματα. Την Ταϋλαδέζικη πυγμαχία και το τρέξιμο υπεραποστάσεων. Δύο σκληρά και ιδιαίτερα απαιτητικά αθλήματα τα οποία σε συνδυασμό με την κωπηλασία συνθέτουν ένα αποτέλεσμα στο οποίο μάλλον οφείλεται και το Παγκόσμιο ρεκόρ».

 

 

 

«Η κατάρριψη του ρεκόρ φάνταζε αρκετά ελκυστική»

Ερωτηθείς για το ποιο ήταν το κίνητρο του, ώστε να κάνει την απόπειρα κατάρριψης του παγκοσμίου ρεκόρ στο indoor rowing από τον προκάτοχο του, Ryan Palmer τονίζει: «Δεν πρόκειται για κάποια ξεχωριστή στιγμή. Αναζητώντας τον επόμενο μου στόχο, μεταξύ άλλων, αρκετά ελκυστικός φάνταζε αυτός της κατάρριψης του ατομικού συνεχόμενου 24ώρου Παγκόσμιου ρεκόρ κι έτσι συνέχισα στην οργάνωση του».

Όσων αφορά τα άτομα τα οποία βρέθηκαν στο πλευρό του, ο Βασίλης Τσανταρλιώτης αναφέρει: «Για καλή μου τύχη εκτός από τα λιγοστά αγαπημένα μου πρόσωπα που ήταν συνέχεια εκεί, ήταν πολλοί οι άνθρωποι που βοήθησαν σε αυτό μου το εγχείρημα, με διαφορετικό τρόπο ο καθένας. Μάλιστα, η δράση πολλών από αυτούς περιορίζεται κυρίως στην έμπνευση που αντλούσα από το έργο και τις πράξεις τους και όχι τόσο στην ενεργό συμμετοχή τους. Για ένα στόχο αυτού του είδους όμως η έμπνευση αυτή είναι καθοριστική!

Αναφορικά με την προετοιμασία την οποία χρειάστηκε γι’αυτό το δύσκολο εγχείρημα, δηλώνει: «Ό,τι προπόνηση και να κάνεις «σε πάει» ως τις 6-7 ώρες… μετά το σώμα σε εγκαταλείπει κι αναλαμβάνει ο εγκέφαλος. Η προετοιμασία λοιπόν δε θα μπορούσε παρά να είναι πολυετής ότι αφορά τη σωματική μου κατάσταση, μα κατά βάση ψυχοπνευματική. Τα τελευταία 5-6 χρόνια πριν το 24ωρο η αθλητική μου πορεία με τις καλές, αλλά και τις κακές της στιγμές ήταν αυτή που με ετοίμασε για κάτι τέτοιο.

 

«Μέσα από το βιβλίο εκφράζω αγάπη σε όσους με στήριξαν»

Συν της άλλοις, ο Β. Τσανταρλιώτης εκτός απ’την κωπηλασία τρέφει μεγάλη αγάπη και για τα βιβλία, όντας συγγραφέας ενός παιδικού βιβλίου, με τίτλο “Στα μεγάλα όνειρα σου”. Ερωτηθείς για τον λόγο για τον οποίο αποφάσισε να ασχοληθεί με την συγγραφή ανεφέρει: Όμορφη ερώτηση και μια πολύ ωραία ευκαιρία για να εκφράσω για μια ακόμη φορά την ευγνωμοσύνη μου στους χιλιάδες ανθρώπους που πανηγύρισαν μαζί μου για την επιτυχία του 24ωρου, εκφράζοντας μου προηγουμένως την εγκάρδια και συγκινητική στήριξη τους. Με αφορμή λοιπόν την αγάπη που έλαβα ανταποδίδω με μια ιστορία που έχει στόχο να παρακινήσει τους μικρούς και μεγάλους αναγνώστες του βιβλίου να μη σταματούν να κάνουν όνειρα και να μάχονται για αυτά ξεπερνώντας κάθε εμπόδιο μέχρι τελικά να φτάσουν στο στόχο. Ευχής έργο ήταν το γεγονός ότι εκτιμήθηκε ανάλογα από την ομάδα των εκδόσεων Ψυχογιός και πλέον κυκλοφόρει σε όλα τα βιβλιοπωλεία. Επόμενο βιβλίο, όχι! Ούτε στην περίπτωση του πρώτου υπήρχε βέβαια σχεδιασμός. Απλώς συνέβη, αμέσως μετά το Παγκόσμιο ρεκόρ».

 

” Ο Β. Τσανταρλιώτης δωρίζει το κολάν της κατάρριψης στο ολυμπιακό μουσείο Θεσσαλονίκης”

 

«Στόχος μας η στήριξη της Φλόγας»

Σε ακόμη μια φιλανθρωπική του πράξη συνέβαλλε και ο χάλκινος ολυμπιονίκης του 2004 Νίκος Σκιαθίτης. Αφού μαζί με τον χάλκινο ολυμπιονίκη της Αθήνας ο έλληνας υπεραθλητής διέσχυσε τον περίπλο του παγασητικού κόλπου με διπλό σκιφ παράκτια κωπηλασίας. Σχετικά με το θέμα αυτό δηλώνει: «Είναι πολύ ευχάριστη συγκυρία το γεγονός ότι η πρώτη μου απόπειρα κατάρριψης ώθησε τον Νίκο (Σκιαθίτη) ξανά στα κουπιά. Εκεί που μεγαλούργησε πριν δυό δεκαετίες κατακτώντας το πρώτο Ολυμπιακό μετάλλιο στην ιστορία της Ελληνικής κωπηλασίας. Κανονίζοντας την επόμενη δράση μου μοιράστηκα τη σκέψη μου μαζί του κι αμέσως μετά μου πρότεινε να συνεργαστούμε γι’αυτό, όπως κι έγινε. Στόχος μας ήταν η δυνητική στήριξη του συλλόγου γονέων με νεοπλασματική ασθένεια «Φλόγα» και για μια ακόμη φορά η ανταπόκριση του κοινού ήταν θεαματική! Σχετικά με επόμενη συνεργασία, κανείς δεν ξέρει. Για την ώρα δεν υπάρχει κάποιο σχέδιο».

Μεταξύ των άλλων, ο ταλαντούχος θεσσαλονικιός ασχολείται και με την προπονητική. Πιο συγκεκριμένα ασκεί το επάγγελμα αυτό στο πρώτο τμήμα παράκτιας κωπηλασίας που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα «Έχω την τιμή να συνεργάζομαι λίγο περισσότερο από δύο χρόνια με το Νίκο Γκουντούλα του οποίου την πρόταση δέχθηκα με χαρά, υποστηρίζοντας τη δράση του στο τμήμα ενηλίκων Coastal Rowing Club Thessaloniki. Τον Ιούλιο του 2018 ανέλαβα την ακαδημία κωπηλασίας του ΟΦΘ (ηλικίες 9 έως 14 ετών) και τον περασμένο Απρίλη ξεκίνησε η δράση μου και στην αγωνιστική ομάδα του ίδιου Ομίλου», εξηγεί.

 

«Πολύ πιθανό να δούμε την παράκτια στους Ολυμπιακούς»

Αναφερόμενος στην παράκτια κωπηλασία, η οποία αναπτύσσεται όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια αναφέρει: «Η παράκτια κωπηλασία πιστεύω πως είναι αυτή που μελλοντικά θα αναδειχθεί ραγδαία και θα αναδείξει ακόμη περισσότερο και την Ολυμπιακή. Θεωρώ πολύ πιθανό σύντομα να δούμε ότι εντάσσεται στο Ολυμπιακό πρόγραμμα! Τη συστήνω τόσο στους ασκούμενους που δεν έτυχε ως τώρα να γνωρίσουν αυτό το μοναδικό άθλημα που γυμνάζει αρμονικά όλο το σώμα, συνδυάζοντας τα στοιχεία της φύσης, όσο και στα υπόλοιπα σωματεία ανά την Ελλάδα να επενδύσουν στην παράκτια κωπηλασία μυώντας μικρούς και μεγάλους στον εκπληκτικό κόσμο της».

Επόμενος στόχος του, όπως ο ίδιος λέει, είναι να καταφέρει όχι μόνο να βγάλει καλούς αθλητές, αλλά και σωστούς ανθρώπους στη κοινωνία: «Αυτή την περίοδο είναι σε εξέλιξη η προσπάθεια μου να υλοποιήσω μια ακόμη σημαντική πρόκληση… Αυτή τη φορά δεν πρωταγωνιστώ εγώ αλλά οι κωπηλάτες του Ομίλου Φίλων Θαλάσσης με τους οποίους μοιράζομαι την αγάπη μου για τον αθλητισμό και την κωπηλασία, ασπάζομαι κι επαυξάνω τα φιλόδοξα σχέδια τους με στόχο ωριμάζοντας σταδιακά σε αυτό το ιδιαίτερα απαιτητικό άθλημα να γίνουν ικανοί αθλητές αλλά ακόμη περισσότερο άξιοι άνθρωποι».

 

Όπως στα περισσότερα παιδιά έτσι και για εμένα, η πρώτη επαφή με τον αθλητισμό ήταν το ποδόσφαιρο. Μπάλα με τα παιδιά της γειτονιάς, αθλητική εφημερίδα ή ένα στοιχηματικό κουπόνι στο χέρι.
Τα χρόνια πέρασαν και εν τέλει κατάφερα να κάνω επάγγελμα το παιδικό μου όνειρο. Καθοριστικό ήταν για εμένα το πέρασμα μου από τις εφημερίδες της πόλης μου, του Βόλου (Θεσσαλία, Ταχυδρόμο), στις οποίες μου ανατέθηκαν αρκετά θέματα ερασιτεχνικών αθλημάτων. Κάπως έτσι κατάφερα να βγάλω τις "παρωπίδες" και να διαπιστώσω ότι υπάρχουν πολλοί σπουδαίοι αθλητές, οι οποίοι ζουν στην αφάνεια, λόγω ελάχιστης έως και μηδαμινής προβολής του αθλήματος τους. Έχοντας γράψει αρκετά κωπηλατικά θέματα, ενθουσιάστηκα με το άθλημα αυτό. Στη συνέχεια, αποφάσισα να το δοκιμάσω και εγώ (ερασιτεχνικά βέβαια) και διαπίστωσα τη μαγεία που νιώθει ο κάθε αθλητής όταν πιάνει κουπί στα χέρια του.
Κάπως έτσι, ο αδαής δημοσιογράφος έμαθε ότι οι κωπηλάτες δεν τραβούν κουπί πάνω σε κανό. Στην πορεία αγάπησε αυτό το υπέροχο άθλημα. Πλέον προσπαθεί μέσω του rowit να του δώσει την σημασία που αξίζει.