Με το βλέμμα… στο Τόκιο

Ακόμη μια χρυσή σελίδα στην ιστορία της ελληνικής κωπηλασίας ετοιμάζονται να προσθέσουν η Μαρία Κυριδου και η Χριστίνα Μπούρπου. Μπορεί να μην πήραν την πρώτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Λιντς, της Αυστρίας (25/08-01/09), ωστόσο κατέκτησαν την πρωτιά στην καρδιά των Ελλήνων φιλάθλων. Πως να μην το κατάφερναν άλλωστε; Αφού σε ηλικία 18 και 19 χρονών αντίστοιχα, κατάφεραν να κάνουν το ακατόρθωτο να φαίνεται παιχνιδάκι. Μετά από μια συγκλονιστική μάχη με μεγαλύτερες ηλιακά αντιπάλους στον μικρό τελικό της διοργάνωσης, πήραν την 5η θέση στη δικωπο και παράλληλα το τελευταίο εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς του Τόκιο.

Ωστόσο, το κερασάκι στην τούρτα για το φανταστικό δίδυμο, μπήκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ23 των Ιωαννίνων (7-8/09). Οι Ελληνίδες πρωταθλήτριες αγωνιζόμενες στα εγχώρια εδάφη, έκλεισαν την χρονιά με ένα ακόμη χρυσό στο παλαμαρέ τους. Έχοντας πλέον χαλαρώσει από μια αρκετά “γεμάτη” και συνάμα πετυχημένη σεζόν, οι Ελληνίδες πρωταθλήτριες ανοίγουν τα χαρτιά τους για τους επόμενους στόχους τους.

«Η αδερφή μου είναι πάντα δίπλα μου»

Κάνοντας μια ανδρομή στο παρελθόν η Μ. Κυρίδου αναφέρει: «Ξεκίνησα κωπηλασία το 2010 όταν ήμουν ακόμη 9 χρονών, ακολουθώντας τα βήματα της αδερφής μου. Πιο πριν δοκίμασα αρκετά αθλήματα (κολύμβηση, μπάσκετ, βόλεϊ, τένις), αλλά η κωπηλασία ήταν αυτή που μου τράβηξε το ενδιαφέρον. Η αίσθηση του να βρίσκεσαι στην βάρκα και να κωπηλατείς στο νερό είναι απλά μοναδική».

Ωστόσο ερωτηθείσα για το πιο είναι το πρότυπο της, η πολλά υποσχόμενη αθλήτρια δήλωνει με υπερηφάνεια: «Το κύριο ερέθισμα για να ασχοληθώ με το άθλημα μου το έδωσε η αδερφή μου. Ξεκίνησα την ενασχόληση μου με σκοπό να την φτάσω. Ήθελα να γίνω τόσο καλή όσο και εκείνη. Ήταν από την πρώτη στιγμή και εξακολουθεί να είναι το στήριγμα μου».

Όσων αφορά την μητέρα της, η ταλαντούχα αθλήτρια τονίζει: «Βρίσκεται πάντα στο πλευρό μου, δέχεται και εμψυχώνει όλες τις αποφάσεις μου. Μονίμως προσπαθεί να κάνει το καλύτερο και για την Αννέτα και για εμένα, με οποιοδήποτε κόστος», συμπληρώνει.

«Σημαντική η συμβολή του κύριου Χρυσόπουλου»

Σχετικά την συνεισφορά των προπονητών της επισημαίνει: «Οι προπονητές μας στην εθνική, ο κ. Ποστιλιόνε, ο κ. Κοντομανώλης, ο κ. Πέτρου, ο κ. Φώτου πιστεύουν αρκετά σε εμάς. Το ίδιο ισχύει και γι’εκείνους του ομίλου μας (Ναυτικός Όμιλος Θεσσαλονίκης), τον κ. Χρυσόπουλο, τον κ. Παπαπέτρο, τον κ. Λιγερίδη και τον κ. Καράμαλη. Μας το δείχνουν καθημερινά με την στάση τους. Πάντοτε μας στήριζαν και μας εμψύχωναν και στα εύκολα και στα δύσκολα. Θεωρώ ότι, πολλά από τα αθλητικά μου “θέλω” δεν θα είχαν εκπληρωθεί χωρίς την συμβολή του κύριου Χρυσόπουλου».

Με τον ερασιτεχνικό αθλητισμό να καταρρέει τα χρόνια της κρίσης, δύσκολα οι αθλητές βρίσκουν οκονομικό στήριγμα για να τους βοηθήσει να εκπληρώσουν τους στόχους τους. Όπως όμως αναφέρει η παγκόσμια πρωταθλήτρια Κ23 της Σαρασότα: «Συν τοις άλλοις, θα ήθελα να ευχαριστήσω πάρα πολύ τον Βασίλη Σίμο από την progame (εταιρία αλθητικού μάνατζμεντ), ο οποίος  έφερε την αδερφή μου και εμένα σε επαφή με την stoiximan.gr. Μας παρέχουν συνεχώς την καλύτερη δυνατή στήριξη ώστε να είμαστε έτοιμες για τον κάθε αγώνα».

«Το όνειρο μας έγινε πραγματικότητα»       

Εν συνεχεία, η Μαρία Κυρίδου αναφέρεται και στο ποσοστό δυσκολίας της προπόνησης της στην εθνική: «Είναι επίπονη και δύσκολη, αλλά όταν στοχεύεις ψηλά πρέπει να προσπαθείς και σκληρά. Πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι θα τα παρατήσω, αλλά ύστερα με καθαρό μυαλό σκέφτομαι τον στόχο και τα όνειρα που έχω. Επομένως, λέω στον εαυτό μου μπορείς να το κάνεις, υπομονή».

Όσον αφορά τον αγώνα που την έστειλε στον μεγαλύτερο αθλητικό θεσμό, επισημαίνει: «Η κούρσα ήταν αρκετά δύσκολη. Ήμασταν οι μικρότερες ηλικιακά και αυτό μας άγχωσε λίγο παραπάνω. Είχαμε πει ότι θα κάνουμε ότι μπορούμε, ώστε να κάνουμε την καλύτερη δυνατή κούρσα. Όταν όμως βυθίστηκε το κουπί στη μέση της κούρσας μείναμε 6ες (την στιγμή που οι πρώτες 5 έπαιρναν την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς). Από ένα σημείο και μετά σκεφτόμασταν απλά το να καταφέρουμε να φύγουμε γρήγορα μπροστά. Για να είμαι ειλικρινής για εμένα δεν ήταν η καλύτερη κούρσα που έχουμε κάνει, το άγχος μας κατέβαλε. Μετά τον τερματισμό περιμέναμε με μεγάλη αγωνία να δούμε τα αποτελέσματα. Απείχαμε μόλις 13″ από την 6η βάρκα και μόλις το μάθαμε η χαρά μας ήταν απλά απίστευτη, το όνειρο μας έγινε πραγματικότητα».

«Αφιερωμένο στη γιαγιά μου»

Παράλληλα, η Παγκόσμια πρωταθλήτρια Κ23 της Σαρασότα, αναφέρει: «Κλείσαμε την φετινή σεζόν με ένα ακόμη μετάλλιο, στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Κ23 των Ιωαννίνων. Καταφέραμε μετά από μια δύσκολη κούρσα να πάρουμε το χρυσό και να ακούσουμε τον εθνικό μας ύμνο στην χώρα μας. Για εμένα αυτή η στιγμή ήταν πολύ συγκινητική καθώς θυμήθηκα τη γιαγιά μου, η οποία μας άφησε πριν λίγο καιρό. Θα ήθελα πολύ να βρισκόταν κοντά μας και να μπορέσει να μας δει, γι’ αυτό και την ώρα που άκουγα τον εθνικό ύμνο δεν κατάφερα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου. Όπως της είχα αφιερώσει το χρυσό στην Σαρασότα έτσι της αφιερώνω και αυτό. Χωρίς τη βοήθεια και τη στήριξη που πρόσφερε σε όλη την οικογένεια τόσα χρόνια, ίσως κι εγώ να μην είχα φτάσει στο αθλητικό επίπεδο που βρίσκομαι σήμερα.

Κλείνοντας, η Μαρία Κυρίδου τονίζει: «Επόμενος και πιο σημαντικός στόχος μας είναι η είναι η Ολυμπιάδα. Σκοπεύμουμε να δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό, ώστε να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε. Οπότε παραμένουμε συγκεντρωμένες σε αυτό και συνεχίζουμε δυνατά».

«Πρότυπα μου η Τσιάβου και η Νικολαΐδου»

Από την μεριά της, η Χριστίνα Μπούρμπου αναφέρει: «Τα πρώτα βήματα στην κωπηλασία τα έκανα το 2011, όταν με πήγε ο πατέρας μου να δω πως είναι το άθλημα. Μέχρι τότε είχα δοκιμάσει πολλά αθλήματα, όπως κολύμβηση, τένις, στίβο, διάφορα είδη χορών, αλλά εν τέλει διαπύστωσα ότι κανένα από αυτά δεν μου ταίριαζε».

Όσων αφορά τις αθλήτριες οι οποίες την έκαναν να αγαπήσει το άθλημα, η παγκόσμια πρωταθλήτρια Νεανίδων του 2018, στο Ρέτσιτσε της Τσεχίας, υπογραμμίζει: «Στην κωπηλασία έχω δυο πρότυπα. Το πρώτο είναι η Αλεξάνδρα Τσιάβου, μια κωπηλάτρια η οποία κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο διπλό σκιφ ελ. βαρών (μαζί με την Χριστίνα Γιαζιτζίδου) στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο. Το δεύτερο είναι η συναθλήτρια μου Κατερίνα Νικολαΐδου. Η Κατερίνα είναι 4η Ολυμπιονίκης στο διπλό σκιφ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζίλίας (μαζί με την Σοφία Ασουμανάκη). Θεωρώ ότι έχει καταφέρει παρά πολλά με το πείσμα, το μυαλό, τη θέληση αλλά και την δυνατή προσωπικότητα της.

«Πολύ σημαντική η στήριξη των γονιών μου»

Ερωτηθείσα για την αρωγή της οικογένειας, καθώς και των προπονητών της η Χρ. Μπούρμπου αναφέρει: «Η συνεισφορά ολονών τους είναι μεγάλη. Νομίζω ότι κάθε άνθρωπος αντλεί επιπλέον δύναμη από κάποια σημαντικά πρόσωπα όταν το έχει ανάγκη. Πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντική η στήριξη των γονιών μου, ψυχική αλλά και ηθική. Είναι πάντα δίπλα μου σε όλη την πορεία μου σαν αθλήτρια, σε οτιδήποτε κι αν χρειαστώ. Κάτι το οποίο είναι πολύ σημαντικό γι’εμένα. Επίσης και η στήριξη των προπονητών μου είναι μεγάλη. Πιστεύουν πολύ στη Μαρία και εμένα, μας στηρίζουν και μας βοηθούν, έτσι ώστε να μπορούμε πάντα να δίνουμε τον καλύτερο μας εαυτό».

Μπορεί ο δρόμος προς τον πρωταθλητισμό να μην είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, ωστόσο όπως τονίζει η φερέλπιδα αθλήτρια: «Υπήρξαν κάποιες στιγμές στις οποίες σκέφτηκα το ενδεχόμενο να σταματήσω τον πρωταθλητισμό, ευτυχώς αυτές ήταν λίγες. Τέτοιου είδους σκέψεις μπορεί να τις  κάνει κάποιος αθλητής όχι επειδή πραγματικά τις θέλει, αλλά λόγω της κούρασης. Οι ατελείωτες ώρες προπόνησης, οι πολλές θυσίες που κάνεις για να πετύχεις τους υψηλούς στόχους που έχεις θέσει, αλλά και η συναισθηματική φόρτιση σε κάνουν να μην σκέφτεσαι λογικά».

«Τα συναισθήματα δεν περιγράφονται με λόγια»

Όσων αφορά την κούρσα η οποία έκανε το όνειρο της πραγματικότητα, δηλαδή την εξασφάλιση της συμμετοχής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, η θεσσαλονικιά πρωταθλήτρια εξηγεί: «Ήταν πραγματικά μια συγκλονιστική κούρσα. Αγωνιζόμασταν πρώτη φορά σε αυτή την κατηγορία με πολύ μεγαλύτερες μας ηλικιακά αντιπάλους, καθώς και με περισσότερη εμπειρία. Επίσης είχαμε μια μεγάλη ευθύνη, η οποία ήταν να εξασφαλίσουμε την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς αγώνες του Τόκιο. Η προσπάθεια που καταβάλαμε ήταν πραγματικά υπεράνθρωπη. Αφού καταφέραμε να πάρουμε την πρόκριση, η χαρά και η ικανοποίηση που νιώσαμε ήταν πολύ μεγαλύτερες από την κούραση. Πραγματικά τα συναισθήματα εκείνης της στιγμής δεν περιγράφονται με λόγια».

«Μας εμψύχωσαν μέχρι την τελευταία κουπιά»

Παράλληλα, η Χριστίνα Μπούρμπου επισημαίνει: «Η τελευταία διοργάνωση της φετινής χρονιάς ήταν το Ευρωπαϊκό Κάτω των 23, των Ιωαννίνων. Με την Μαρία καταφέραμε για ακόμη μια φορά να βγούμε μπροστά στα τελευταία μέτρα της κούρσας και από τρίτες να πάρουμε την πρώτη θέση. Πιστεύω ότι σε αυτόν τον αγώνα βοήθησε παρά πολύ το ότι ήμασταν στη χώρα μας και στην κερκίδα βρίσκονταν οι γονείς, οι φίλοι και οι γνωστοί μας, οι οποίοι φώναζαν και μας εμψύχωναν μέχρι την τελευταία μας κουπιά».

Τέλος, το ανερχόμενο αστέρι της FISA για τον μήνα Μάιο δηλώνει έτοιμο να λάμψει ξανά, αφού όπως τονίζει: «Επόμενος στόχος μας με την Μαρία είναι η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς αγώνες του Τόκιο το 2020. Γνωρίζουμε εξ’ αρχής ότι θα είναι πολύ δύσκολο, αλλά θα κάνουμε μια πολύ καλή προετοιμασία τη χρονιά που έρχεται, ούτως ώστε να πετύχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα».

 

Όπως στα περισσότερα παιδιά έτσι και για εμένα, η πρώτη επαφή με τον αθλητισμό ήταν το ποδόσφαιρο. Μπάλα με τα παιδιά της γειτονιάς, αθλητική εφημερίδα ή ένα στοιχηματικό κουπόνι στο χέρι.
Τα χρόνια πέρασαν και εν τέλει κατάφερα να κάνω επάγγελμα το παιδικό μου όνειρο. Καθοριστικό ήταν για εμένα το πέρασμα μου από τις εφημερίδες της πόλης μου, του Βόλου (Θεσσαλία, Ταχυδρόμο), στις οποίες μου ανατέθηκαν αρκετά θέματα ερασιτεχνικών αθλημάτων. Κάπως έτσι κατάφερα να βγάλω τις "παρωπίδες" και να διαπιστώσω ότι υπάρχουν πολλοί σπουδαίοι αθλητές, οι οποίοι ζουν στην αφάνεια, λόγω ελάχιστης έως και μηδαμινής προβολής του αθλήματος τους. Έχοντας γράψει αρκετά κωπηλατικά θέματα, ενθουσιάστηκα με το άθλημα αυτό. Στη συνέχεια, αποφάσισα να το δοκιμάσω και εγώ (ερασιτεχνικά βέβαια) και διαπίστωσα τη μαγεία που νιώθει ο κάθε αθλητής όταν πιάνει κουπί στα χέρια του.
Κάπως έτσι, ο αδαής δημοσιογράφος έμαθε ότι οι κωπηλάτες δεν τραβούν κουπί πάνω σε κανό. Στην πορεία αγάπησε αυτό το υπέροχο άθλημα. Πλέον προσπαθεί μέσω του rowit να του δώσει την σημασία που αξίζει.