Κατερίνα Νικολαΐδου: Όλα για την πρόκριση στο Τόκιο

Ούσα η πιο έμπειρη αθλήτρια που έχει φορέσει τα τελευταία χρόνια το κορμάκι της εθνικής, η Κατερίνα Νικολαΐδου είναι ένα άτομο που έχει μάθει να αγωνίζεται καθημερινά για την εκπλήρωση του κάθε του ονείρου. Μπορεί οι συχνοί τραυματισμοί να την ανάγκασαν σε μεγάλη αγωνιστική απραξία, παρ’ όλα αυτά, η πρωταθλήτρια του ΝΟΚΑΤ δηλώνει αποφασισμένη να επανέρθει δριμύτερη στη δράση, ούτως ώστε να κυνηγήσει την πρόκριση στους δεύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες τις καριέρας της, σε αυτούς του Τόκιο το 2021.

Σε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη, η Ελληνίδα πρωταθλήτρια αναφέρεται στον τραυματισμό που την ταλαιπώρησε και συνάμα την πείσμωσε, ώστε να στοχεύει στο να δείξει γι’ ακόμη μια φορά το καλύτερο της αγωνιστικό πρόσωπο. Παράλληλα, κάνει λόγο για την πετυχημένη πορεία του ομίλου της στο πανελλήνιο και δίνει το έναυσμα για περαιτέρω διακρίσεις. Μεταξύ άλλων, στέλνει ένα “μήνυμα επιτυχίας” προς τους αθλητές που αντιπροσωπεύουν την εθνική ομάδα.

 

 

«Το πρόβλημα πρωτοεμφανίστηκε τον Φεβρουάριο του 2018»

Κάνοντας μια αναδρομή στο ιστορικό των τραυματισμών της, η Κατερίνα Νικολαΐδου εξηγεί: «Το πρόβλημα πρωτοεμφανίστηκε τον Φεβρουάριο του 2018, όταν ένιωσα μια ενόχληση στη δεξιά μου γάμπα. Ωστόσο, δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Συνέχισα κανονικά τις προπονήσεις μου, ώσπου μια μέρα αισθάνθηκα τράβηγμα στον αχίλλειο τένοντα, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να περπατήσω. Ουσιαστικά τότε επιδεινώθηκε το πρόβλημα, διότι έπαθα οξεία τενοντίτιδα σε όλο εκείνο το σημείο. Στη συνέχεια δημιουργήθηκαν διάφορα προβλημάτων».

«Για πέντε εβδομάδες φορούσα νάρθηκα και χρησιμοποιούσα πατερίτσες. Μετά από αυτό το διάστημα, επανήλθα σε ρυθμούς προπόνησης, παρ’όλα αυτά δεν είχε γίνει πλήρης αποκατάσταση. Αφότου, αγωνίστηκα στο παγκόσμιο κύπελλο του Βελιγραδίου, στο πανελλήνιο πρωτάθλημα και στους μεσογειακούς αγώνες, ξεκίνησα ξανά να κουτσαίνω», συμπληρώνει.

Όσον αφορά στο πως κύλησε η περασμένη χρονιά, η 4η ολυμπιονίκης του Ρίο αναφέρει: «Με το που ξεκίνησε η περσινή αγωνιστική σεζόν, δηλαδή μετά το παγκόσμιο πρωτάθλημα Ανδρών- Γυναικών του Λιντς, έδωσα κανονικά το παρόν στο κοινόβιο. Συμμετείχα σε όλο το πρόγραμμα, μέχρις ότου να μας βάλουν να τρέξουμε στο βουνό. Μετά από αυτό ένιωσα ξανά μια έντονη ενόχληση. Οπότε έφυγα από το κοινόβιο για να κάνω θεραπείες».

 

” Η Ελληνίδα πρωταθλήτρια ενώ ετοιμάζεται γι’ακόμη μια προπόνηση”

«Αν δεν ξεκουραζόμουν, οι θεραπείες θα πήγαινα στράφι»

Ακολούθως, η αθλήτρια της Κατερίνης αναφέρει τα εξής: «Μια από τις πολλές απόπειρες να επιστρέψω στην ενεργό δράση ήταν και ο πρώτος αγώνας αξιολόγησης, όπου και αγωνίστηκα με δυσκολία. Μπορούσα να βγάλω τις κούρσες, όμως όχι σε ικανοποιητικό ρυθμό. Aν απέδιδα το 100% στο διχίλιαρο, θα είχα συνέπειες στην υγεία μου. Έπρεπε να κάνω θεραπείες, ωστόσο, αν δεν ξεκουραζόμουν θα πήγαιναν στράφι», και σημειώνει: «Στο δεύτερο αγώνα αξιολόγησης, ο οποίος, λόγω της ρευστής κατάστασης με την πανδημία, έγινε Ιούλιο αντί για Μάρτιο, δεν μπόρεσα καν να συμμετάσχω».

«Είμαι πεισματάρα και γι’ αυτό δεν το βάζω εύκολα κάτω»

Αναφερόμενη στο αρχικό πλάνο αποκατάστασης από τον τραυματισμό της, η K. Νικολαΐδου επισημαίνει: «Κάποια στιγμή μετά από κουβέντα μου με τον γιατρό της εθνικής και με τον κύριο Ποστιλιόνε προέκυψε ότι, για να αναρρώσω στο 100% έπρεπε να σταματήσω τις προπονήσεις για εννιά μήνες. Εξάλλου, το σημείο αυτό είναι πολύ δύσκολο, διότι ο αχίλλειος τένοντας δέχεται μεγάλη επιβάρυνση. Παρ’ όλα αυτά, επειδή είμαι πεισματάρα δεν το έβαλα εύκολα κάτω. Με το που ένιωθα καλύτερα επέστρεφα στις προπονήσεις, όμως, μετά από λίγο παρουσιαζόταν ξανά το πρόβλημα. Επομένως, δημιουργήθηκε ένας φαύλος κύκλος».

 

” Μαζί με την συναθλήτρια της, Σοφία Ασουμανάκη, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο”

«Σταδιακά έχω αρχίσει να βγάζω μέρος της προπόνησης»

Πίσω στο σήμερα, η πρωταθλήτρια του ΝΟΚΑΤ δηλώνει: «Σταδιακά έχω αρχίσει να βγάζω μέρος της προπόνησης, αλλά δεν είμαι ακόμη σε θέση να αγωνιστώ. Το πόδι μου δεν είναι έτοιμο να δεχθεί τόση επιβάρυνση. Αυτή τη στιγμή είμαι καλύτερα, κάνω κανονικά προπονήσεις και κάθε 10 μέρες πηγαίνω στο κύριο Τερζίδη, το γιατρό που με παρακολουθεί στη Θεσσαλονίκη. Η τενοντίτιδα έχει φύγει διότι, κάνω συνεχώς μαγνητικές, υπερήχους και θεραπείες. Όμως έχει παραμείνει μια μικρή ουλή στο μύη, η οποία έχει δημιουργηθεί από την καταπόνηση τόσων χρόνων. Παρ’ όλα αυτά χρειάζεται αρκετή υπομονή, διότι το πρόβλημα μου είναι χρόνιο πλέον».

Σχετικά με την απόφαση της να απέχει από την αγωνιστική δράση του καλοκαιριού, η πεπειραμένη αθλήτρια, διατυπώνει την εξής άποψη: «Αποφάσισα να μην συμμετάσχω στην εθνική ομάδα αυτό το καλοκαίρι, ούτως ώστε να κάνω συντήρηση δυνάμεων και να επανέλθω πλήρως το χειμώνα, για να κυνηγήσω μέσω της προλυμπιακής ρεγκάτας της Λουκέρνης το εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς του Τόκιο. Εξάλλου, αυτός είναι ο μεγαλύτερος στόχος μου, για τον οποίο αξίζει να θυσιάσω την συμμετοχή μου στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα».

 

 

«Είμαι πρόθυμη να κάνω ότι χρειαστεί… για το Τόκιο»

Ερωτηθείσα για το είδος του πληρώματος που θα προτιμούσε να αγωνιστεί, απαντάει: «Αυτή τη στιγμή είμαι ελαφριά. Από εκεί και πέρα δεν είναι το θέμα το τι σκέφτομαι, αλλά το τι επιλογές θα έχει ο κύριος Ποστιλιόνε. Είμαι πρόθυμη να κάνω ότι χρειαστεί, είτε παραμείνω σε αυτή τη κατηγορία είτε μεταβώ στη βαριά. Θέλω να μπω στη βάρκα που θα μου δώσει τη δυνατότητα να πάω στο Τόκιο. Δεν με πειράζει το ποια θα είναι αυτή».

«Να περάσει γρήγορα και ανώδυνα η πανδημία»

Σχετικά με τις ασχολίες της κατά την περίοδο της καραντίνας, τονίζει: «Πέρασα πολύ ωραία. Μετά από έντεκα χρόνια που λείπω  συνεχώς από το σπίτι, λόγω των αθλητικών μου υποχρεώσεων, έμεινα επιτέλους λίγο μέσα. Δεν είχα την πίεση της προπόνησης, επομένως, αξιοποιούσα τον ελεύθερο μου χρόνο σε βόλτες με το σκύλο μου. Όμως, αυτό είναι και λίγο οξύμωρο. Εν μέσω καραντίνας, όλοι βρήκαμε δημιουργικά πράγματα για να περνάμε το χρόνο μας, ωστόσο δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι το θέμα της πανδημίας ήταν και παραμένει δύσκολο. Μάλιστα, στη Πιερία είμαστε ένας από τους νομούς με τα περισσότερα κρούσματα. Θέλω να πιστεύω ότι, αυτή η κατάσταση θα περάσει γρήγορα και όσο πιο ανώδυνα γίνεται».

 

” Μετά από μια ακόμη επιτυχημένη κούρσα στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα”

«Αναλογικά με τον αριθμό των αθλητών μας, η πορεία μας ήταν  πολύ καλή»

Σε δεύτερο χρόνο, η Νικολαΐδου σχολιάζει την αξιόλογη πορεία του Ναυτικού Ομίλου Κατερίνης, στο 86ο ενιαίο Πανελλήνιο πρωτάθλημα: «Αναλογικά με τον αριθμό των αθλητών μας, αφού είμαστε περίπου 15-20 άτομα στον όμιλο, η πορεία της ομάδας μας ήταν  πολύ καλή στο πανελλήνιο. Οι κωπηλάτες μας πήραν ένα χρυσό στη δίκωπο παίδων, ένα αργυρό στη δίκωπο εφήβων, ένα χρυσό στο διπλό σκιφ κορασίδων και ένα χάλκινο στο τετραπλό σκιφ νεανίδων, κατακτώντας την 9η θέση στο πίνακα των μεταλλίων. Πιστεύω ό,τι τα αποτελέσματα αυτά είναι η εξαργύρωση της σωστής δουλειάς που κάνει εδώ και ένα χρόνο ο νέος προπονητής του ομίλου, Χάρης Αναστασιάδης», και προσθέτει: «Δυστυχώς, υπάρχουν παιδιά στον όμιλο, τα οποία δεν γνωρίζω, επειδή λείπω για μεγάλα διαστήματα λόγω εθνικής».

 

 

“Ο επιτυχόντες αθλητές του ΝΟΚΑΤ στο Πανελληνίο πρωτάθλημα, μαζί με τον προπονητή τους, Χάρη Αναστασιάδη”

«Μπορούμε να πετύχουμε ακόμη μεγαλύτερες διακρίσεις»

Ξετυλίγοντας τον ειρμό των σκέψεων της, η καταξιωμένη αθλήτρια συμπεράνει: «Από τη στιγμή που ο όμιλος μας έχει λίγους και μικρούς ηλικιακά αθλητές, αυτή η χρονιά θα είναι σαν να  ξεκινάμε από την αρχή. Φυσικά –όμως- θα προσπαθήσουμε να προσελκύσουμε κι άλλα παιδιά, αν και είναι λίγο περίεργη αυτή η περίοδος. Πλέον, λόγω κορωνοϊού είναι ανέφικτο το να πας σε σχολεία και να μιλήσεις για την κωπηλασία», και υπογραμμίζει: «Είμαι πολύ αισιόδοξη για την επόμενη μέρα του Ναυτικού Ομίλου Κατερίνης. Θεωρώ ότι μπορούμε να πετύχουμε ακόμη μεγαλύτερες διακρίσεις. Αν μη τι άλλο είμαστε ένας σύλλογος με συμμετοχές σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα και Ολυμπιακούς Αγώνες. Χρειάζεται αρκετή υπομονή και δουλειά, διότι οι κωπηλάτες μας είναι μικροί ακόμη. Ωστόσο, πιστεύω ότι με τον συνδυασμό αυτών των δυο στοιχείων μπορεί να επιτευχθή ο κάθε στόχος».

«Να γυρίσουν τα παιδιά με όσα περισσότερα μετάλλια μπορούν»

Παράλληλα, κάνει ένα θετικό σχόλιο για την έκβαση των αθλητικών υποχρεώσεων “των γαλανόλευκων κουπιών”: «Θα ήθελα να δώσω τα συγχαρητήρια μου σε όλη την ελληνική αποστολή για τις διακρίσεις τους στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Κ23 του Ντούισμπουργκ. Επίσης, θα ήθελα να ευχηθώ καλή επιτυχία και σε όσους θα αγωνιστούν στο Ευρωπαϊκό Ανδρών- Γυναικών του Πόζναν, καθώς και στο αντίστοιχο των ηλικιών Νεανίδων-Εφήβων του Βελιγραδίου. Μακάρι να γυρίσουν τα παιδιά με όσα περισσότερα μετάλλια μπορούν, ούτως ώστε να μην πάει ο κόπος τους σε αυτή την ιδιόρρυθμη λόγω κορωνοϊού χρονιά, χαμένος», και ολοκληρώνει: «Η πλειοψηφία των αθλητών μας είναι ηλικιακά μικροί, συνεπώς, πιστεύω ότι ο ένας χρόνος παραπάνω που θα κάνουν προπόνηση θα τους βοηθήσει, ώστε να είναι ακόμη πιο έτοιμοι για τα Παγκόσμια πρωταθλήματα της επόμενης σεζόν, αλλά και για την προετοιμασία ή την απόπειρα πρόκριση τους στους Ολυμπιακούς του Τόκιο».

 

 

Όπως στα περισσότερα παιδιά έτσι και για εμένα, η πρώτη επαφή με τον αθλητισμό ήταν το ποδόσφαιρο. Μπάλα με τα παιδιά της γειτονιάς, αθλητική εφημερίδα ή ένα στοιχηματικό κουπόνι στο χέρι.
Τα χρόνια πέρασαν και εν τέλει κατάφερα να κάνω επάγγελμα το παιδικό μου όνειρο. Καθοριστικό ήταν για εμένα το πέρασμα μου από τις εφημερίδες της πόλης μου, του Βόλου (Θεσσαλία, Ταχυδρόμο), στις οποίες μου ανατέθηκαν αρκετά θέματα ερασιτεχνικών αθλημάτων. Κάπως έτσι κατάφερα να βγάλω τις "παρωπίδες" και να διαπιστώσω ότι υπάρχουν πολλοί σπουδαίοι αθλητές, οι οποίοι ζουν στην αφάνεια, λόγω ελάχιστης έως και μηδαμινής προβολής του αθλήματος τους. Έχοντας γράψει αρκετά κωπηλατικά θέματα, ενθουσιάστηκα με το άθλημα αυτό. Στη συνέχεια, αποφάσισα να το δοκιμάσω και εγώ (ερασιτεχνικά βέβαια) και διαπίστωσα τη μαγεία που νιώθει ο κάθε αθλητής όταν πιάνει κουπί στα χέρια του.
Κάπως έτσι, ο αδαής δημοσιογράφος έμαθε ότι οι κωπηλάτες δεν τραβούν κουπί πάνω σε κανό. Στην πορεία αγάπησε αυτό το υπέροχο άθλημα. Πλέον προσπαθεί μέσω του rowit να του δώσει την σημασία που αξίζει.